Bazen bazı insanlar sessizce kaybeder… Ona yaptığın iyiliği, hoş gördüğün Töleranslarını, susup susup aman kırılmasın demelerini. Her birini sayısızca kalpten kaybeder de, bir tane çıt sesi bile çıkmaz. İçinde milyonlarca cam parçalanır da dışından küçücük bir gıkın dahi çıkmaz.
Şunu insanların davranışlarını anlamadığın her anında kendine fısılda; “Kötü kötüdür. “
Nedeni, niçini, sebebi, sonucu, psikolojisi, çocukluk anıları yok efendim travmasından dolayı bla bla demeyi bırak ;”kötü kötüdür. “
Önünü kesmek isteyen çok olur. Milyonlarca işarete rağmen sen yinede iyi bir şey bakmak istersin.
Dünya zaten kirli bir de ben kötü olmayayım dersin. Dersin de dersin de kim anlar?
Neyi anlar?
Herkes payına düştüğü kadarını anlar.
Anlam veremezsin ama büyümek olgunlaşmak da yetmez. Yakıştıramazsın bir türlü insanlara, İçinde hümanist birisi yatar çünkü. Sevmek sevilmekten ziyade herkese kucak açmak mutlu etmek mutlu ettikçe mutlu olmak istersin. İstersin istersin de hiç kimse sormaz! Demez! Acaba bu insancağız da ne istiyor diye. Yıllarca uğraştıklarım boşunamıydı acaba çelişkisine de düşersin sonra bir anda. Bir bakmışsın manipületörlerin manipülasyonuna uğramışsın. Yine hiç kimseyi değil en sevgili kendini hiç haksız yere suçlamaya kalkmışsın. Kırmışsın kalemi, idam sandalyesine çelmeyi zevkle attırmışsın. Onca haksız insan maskesiyle dolaşırken, asıl insanlık asılmış o gün seninle birlikte. Dünyadan bir kuş gibi uçup gitmiş iyilik. Anlatmak istediklerini anlamamış hiç kimse. Boşver anlamasınlar. İki çift söz de etmeyi ver hiç kimseciklere. Hak edene hak ettiği gibi davran bile demeyeceğim. çünkü kim neyi hak ediyor ki sence? Doğru bildikleri çoğunluğun yanında azınlık olarak kalmışsan seni yanlış diyerek etiketlemek, linçlemek zaten arzu ettikleri şeydir. Verme bu zevki hiç kimseye. Yeri geldiğinde önce kendi güzel kalbini çoğunluğa karşı koru. Ama bazen yeri geldiğinde de kendini de kendinden koru. Çünkü unutma o güzel kalbi birileri kırsın, kirletsin diye kazanmadın yaratıcıdan. 🩷
Esen Kalınız…
