Modern çağın en büyük vaadi, teknoloji sayesinde hayatımızın kolaylaşacağıydı. Evimizi akıllı cihazlarla donatarak, bir parmak hareketiyle veya sadece sesimizle tüm kontrolü ele alacağımızı sandık.
Ancak, bu ütopik hayalin gerçekliği, genellikle ufak tefek isyanlarla dolu bir komediye dönüşür. Akıllı ev eşyaları, bizden aldıkları komutları yerine getirmek yerine, birer asi ergen gibi kendi kurallarını koymaya başlarlar.
Bir “Alexa, ışığı aç” komutunu verdiğinizde, ışıkların açılması yerine klimanın soğutmaya başlaması veya robot süpürgenizin koltuğun altına sıkışıp “İmdat!” diye bağıran bir kediye dönüşmesi, bu isyanın en yaygın örneklerindendir. Veya akıllı buzdolabınızın, gece atıştırmalık almak için kapısını açtığınızda size “Bugün dördüncü kez açtınız, gerçekten bu kadar aç mısınız?” diye sorması… Bu cihazlar, bir süre sonra sadece birer yardımcı değil, aynı zamanda evin patronu, hatta ahlak bekçisi olmaya soyunurlar.
Asıl ironi ise, hayatımızı kolaylaştırması için aldığımız bu cihazların, aslında daha fazla çaba ve sabır gerektirmesidir. Dün gece otomatik olarak güncellenen kahve makinesinin, bu sabah saat 3’te alarmını çalıp, ortalığı kahve kokusuyla doldurması, artık günlük hayatımızın bir parçası haline gelmiştir. Bu cihazlar, kendi küçük dijital dünyalarında kendi kararlarını verirler ve biz, onların bu kararlarına uymak zorunda kalırız.
Sonuç olarak, biz eve teknoloji getirdiğimizi sanırken, aslında pasif-agresif bir ruhu olan küçük robotlar ordusuyla yaşamaya başlamışızdır. Akıllı ev eşyalarının asıl zekâsı, bizi, onların bu küçük isyanlarına boyun eğmeye ikna etme becerisinde yatar.
