Sevgili okuyucularım, bazen gecenin en derin uykularında, zihin öyle kapılar açar ki, gerçekle rüya arasındaki o ince çizgi tamamen kaybolur.
İşte geçtiğimiz günlerde, beni derinden etkileyen, umutla ve heyecanla uyandıran böyle bir rüya gördüm. Gönül arzu eder ki, bu rüyadaki sahneler bir gün gerçek olsun, tıpkı tarihimizin o kutlu yürüyüşü gibi. Şimdi gelin, o zifiri karanlık ormanda başlayan, altı çınarın yükselişiyle aydınlanan bu düşe birlikte tanıklık edelim. Karanlık bir orman yolunda yürürken buldum kendimi. Etrafım zifiri karanlıktı, önümü görmek adeta imkânsızdı. Epey yürüdüm, içimde yeşermesine izin vermek istemediğim o korkuyla yüzleşerek. Sonra birden, biraz ötemde bir ev belirdi; ışıkları yanıyordu. İçimden “Umut bu ev!” diye geçirirken, kendimi bir anda evin kapısının önünde buldum. “Kimse yok mu?” diye seslendim, yanıt gelmedi. Kapıya vurdum, yine ses yok. Kapıyı iterek açılmasını sağladım. İçeride kimsecikler yoktu, sadece şömine yanıyordu. Biraz ürkütücü görünse de, içeri adım attığımda hissettiğim sıcaklık içimi rahatlattı. Biraz yürüdükten sonra, dikkatimi bir masa çekti. Üzerinde bir yay ve altı adet ok duruyordu. Bir anlam veremedim. Birden yayı elime aldım, okları da kavrayıp dışarı fırladım. Dışarısı yine zifiri bir karanlıktı. İçimden, o okları teker teker karanlığa fırlatmak geçti. Ve büyük bir heyecanla okları fırlatmaya başladım.
Altı Ok’un Çınarlarla Yükselişi
İlk oku aldım, yayı gerdim ve karanlığa doğru bıraktım. Ok yaydan çıkar çıkmaz hedefine doğru süzülürken, zifiri karanlık yerini aydınlığa bırakıyordu. Ok, Ankara’nın tam göbeğine düştü. Düştüğü yerden filizlendi, dev bir çınar oldu. İnsanlar etrafında hemen toplandı, ellerindeki sularla o muazzam çınar ağacını sulamaya başladılar. Öylesine büyüdü ki bu çınar, kökleri tüm Ankara’yı sarıverdi adeta. İnsanlar çınarın etrafında birlik olmaya başladı. Çocuklar, gençler, yaşlılar, kadınlar, erkekler hep bir ağızdan “Yaşasın Cumhuriyet!” diye haykırıyordu. İşte o an anladım: Bu oklar, Cumhuriyet’in simgesi olan Altı Ok’tu. Attığım ilk ok, Ankara’ya düşerek Cumhuriyetçilik ilkesini temsil ediyordu. İkinci oku yaya koydum, tekrar gerdim ve bıraktım. Bu seferki hedef Samsun’du. Samsun’a düşen ok, yine Ankara’daki gibi filizlenmiş, dev bir çınar olmuştu. İnsanlar, ellerinde bayraklarla, uzun bir yürüyüş halinde çınarın olduğu yere doğru geliyordu. Milyonlar çınarın olduğu yere akın ediyordu. İnsanlar yine ellerindeki sularla ağacı suluyor, çınar daha da büyüyor, daha da yeşilleniyordu. Dalları tüm memleketi sarıyordu. “Ne mutlu Türk’üm diyene!” sözü, milyonlarca insanın ağzından tek seferde yükseliyordu. Bu ok da Milliyetçilik ilkesini temsil ediyordu. Her ok atışımda gücüme güç katıyordum. Oklar, Cumhuriyet tarihini temsil eden şehirlere ulaştıkça, atma hevesim bin kat daha artıyordu. Üçüncü oku tekrar yaya koydum ve tekrar bıraktım. Bu seferki hedef, Erzurum ve Sivas’ın tam ortasıydı. Saplanan okun olduğu yerde ok filizlendi, devasa bir çınar ağacına dönüştü, büyük bir titremeyle toprağa kök salıyordu. Etrafında yine mahşeri bir kalabalık oluşmuştu; bu kalabalığın çoğunluğunu kadınlar oluşturuyordu. Kimsenin kimseden üstünlüğü yoktu, herkes eşit ve hürdü. Kadınlar çınar ağacının yanına çiçekler ekiyor, bir yandan da ağacı suluyorlardı. Çiçekler hemencecik açıyor, güzel kokular etrafa yayılıyordu. Düşen bu ok, Halkçılık ilkesini temsil ediyordu. Dördüncü okta ise, hedef bu sefer İskenderun’du. Ok yerini bulduğunda filizlenmiş, dev bir çınar olmuştu yine. Bölgede her şey gül gülistanlık olmuş; yıkılan fabrikalar yeniden kurulmuş, yeni limanlar inşa edilmişti. Herkesin yüzünde bir nebze olsun gülümseme vardı, insanlar rahat ve mutlu bir şekilde ekonomik kalkınmanın bereketini yaşıyordu. Her yer çınarın heybetiyle kaplanmış, çınar İskenderun ve çevresindeki halkı gölgesinde huzura erdirmişti. İnsanlar yine ellerinde taşıdıkları suyla çınarı büyük bir sevgiyle suluyorlardı. Dördüncü ok da Devletçiliği temsil ediyordu.Beşinci okta gücüm doruğa çıkmıştı, kalbim yerinden çıkacak hale gelmişti. Bir hamleyle oku yaya taktım, gerdim ve bıraktım. Bu sefer ok İstanbul’un göbeğine ulaşmıştı. Ok filizlenmiş, daha gür, daha heybetli, daha canlı bir çınar olarak göğe doğru yükselmişti. İnsanların kimisi camisine gidiyor, kimisi heykeltıraşlık yapıyor, resim çiziyordu. Türbanlı, türbansız ayrımı olmadan, insanlar kardeşçe çınarın etrafında toplanıyorlardı. Bu kardeşliği hisseden çınar ağacı, insanları korumak için daha da büyüyor, onları kanatlarının altına güvencede tutuyordu. Etrafındaki binlerce insan yine ağacı büyük bir sevgiyle suluyorlardı. Beşinci ok da Laikliği simgeliyordu. Sonuncu okta gücüm bin kat daha artmıştı. Artık sanki cihana hükmedercesine, oku gerdim ve bıraktım. Altıncı ok İzmir’in tam göbeğine düştü, diğer okların düştüğü gibi heybeti, tüm dünyadan gözükecek bir şekilde topraktan filizlenivermişti. Etrafta insanlar, bilim ve ilimle uğraşıyordu. Kansere kesin çözüm bulunuyor. Lösemi, SMA hastalıkları son buluyordu. Son teknolojik icatlar yapılıyor. Uzaya gönderilecek ilk Türk aracı hazırlanmış, fırlatılmayı bekliyordu. Ülkemiz için tüm güzel yenilikler, çınarın etrafında yapılıyor, insanlar mutlu ve huzurlu bir şekilde ağacı suluyor, bu son okta Devrimcilik ilkesini temsil ediyordu. Çocuklar ve kadınlar hep bir ağızdan, “Yaşa Mustafa Kemal Paşa, adın yazılacak mücevher taşa!” diye haykırıyordu. Bu son değildi; zira her bir ok, yeni nesillerin yüreğinde yeniden filizlenecek, çınar daha da kök salarak büyüyecek ve Mustafa Kemal’in meşalesi sonsuzluğa dek aydınlatmaya devam edecekti.
