Türk futbolunun altın harflerle yazılan o dört yıllık serüveni, sadece bir şampiyonluk serisi değil; bir ülkenin makus talihini yenme hikayesiydi.
Fatih Terim önderliğinde kazanılan dört üst üste şampiyonluk ve ardından gelen o görkemli UEFA Kupası, “Büyük” sıfatının sadece ülke sınırları içinde değil, Edirne’nin ötesinde de nasıl taşınacağını dosta düşmana göstermişti. Kendine “büyük” diyenlerin Avrupa sahalarında tabelaya bakmaya dahi çekindiği o yıllarda, Galatasaray bir dünya markasına dönüşmüştü.Ancak her güzel masalın bir sonu, her veda vaktinin bir hüznü vardır. İmparator İtalya yolcusuydu; kadronun temel taşları yuvadan birer birer uçup Avrupa’nın dev kulüplerine dağılmıştı. Taraftarın zihninde tek bir soru yankılanıyordu: “Şimdi ne olacak?”
“Real Madrid Karşısında Bir Satranç Ustası”
İşte tam o belirsizlik ikliminde, elinde bir deri çanta ve derin bir futbol zekasıyla Mircea Lucescu girdi Florya’nın kapısından. Herkesin kafasında soru işaretleri, gidenlerin yeri dolmaz diyenlerin sesleri varken; rakip, futbol tarihinin en korkutucu kadrolarından biri olan, o meşhur “Los Galácticos” evresindeki Real Madrid’iydi. Lucescu için bu sadece bir maç değil, rüştünü ispat etme sahnesiydi. O gece Monaco’da sahaya çıkan Galatasaray, sadece bir futbol takımı değil, bir satranç ustasının titizlikle hazırladığı bir strateji abidesiydi. Real Madrid’in dünya yıldızları çaresiz kalırken, Süper Kupa’yı Türkiye’ye getiren o zafer, Lucescu’nun “sıradan bir teknik adam” olmadığının en somut kanıtıydı.
“Laf Olsun Diye Değil, Yaşansın Diye Söylenen Sözler”
Mircea Lucescu, sadece saha kenarında değil, mikrofon başında da bir diplomattı. Onun ağzından çıkan hiçbir söz “laf olsun” diye, sıradan bir lagırtı gibi söylenmezdi. Analizleri bir cerrah titizliğinde, özlü sözleri ise birer futbol dersi niteliğindeydi. O, devraldığı o ağır mirası ezilmeden taşımayı bilen, fırtınalı denizde gemiyi limana sağ salim ulaştıran sakin bir kaptandı. Bugün geriye dönüp baktığımızda; o efsanevi dört yılın ardından gelen Süper Kupa ve Lucescu dönemi, başarının sadece ateşli nutuklarla değil, akıl ve stratejiyle de nasıl kalıcı hale geldiğini bizlere hatırlatıyor.O sessizce geldi, rüştünü kupalarla ispatladı ve derin bir iz bırakarak aramızdan ayrıldı.
Gerçek büyük, Edirne’nin ötesinde tarih yazandır.
