Acelen neydi Başkan? Daha yapılacak çok iş vardı. Yarım kalan projeler değil sadece… Yarım kalan hayaller, umutlar, selamlar vardı. Manisa sana doyamadı.
Türkiye seni yeni yeni tanıyordu, ama sen çoktan gözlerini yummuştun hayata.
Siyaset deyince yüzü kızarmayan, makam deyince şımarmayan, halk deyince gözleri dolan bir adammışsın. Sonradan değil, en başından beri öyleymişsin.
Sırtında ceket, elinde dosya, Sokak sokak, dert dert, omuz omuza yürüyormuşsun insanlarla.
Ferdi Zeyrek’tin sen,
Ama sana herkes “Başkan” dedi,
Çünkü sen önce sorumluluğu aldın, sonra unvanı. Bir kent seni bağrına bastı.
Bir ülke seni konuşuyordu.
“Gerçek belediyecilik” diyenlerin artık yüzüydün. Makam odasında değil, pazar yerinde, çarşıda, gençlerin yanında büyüyordun.
Ve bir gün ansızın…Tüm ekranlar sustu. Tüm kalpler durdu.
Ve o cümle düştü hepimizin yüreğine:
“Ferdi Başkan hayata gözlerini yumdu.”
Yumdu ama yarım kalan işler, onu seven insanların yüreğinde hep açık bir yara gibi duracak. Bir kent yetim kaldı, bir halk öksüz, bir gelecek sahipsiz gibi hissetti kendini. Ama unutmamak gerek:
Bazen bir ömür değil, bir duruş yeter bir insanı efsane kılmaya.
Sen çok uzun yaşamadın belki, ama çok derin izler bıraktın. Ve o izler silinmeyecek.
Senin adın artık sadece bir başkanın değil, bir halk adamının, bir umut yolcusunun adı olarak yaşayacak.
Mekânın cennet olsun Ferdi Başkan.
Manisa sana doyamadı.
Türkiye seni unutmayacak.
