İnsanın en büyük gücü, ne sahip oldukları ne de çevresindekilerdir… Onu hayatta tutan, ayağa kaldıran, yeniden başlatan şey; inanmak ve güvenmektir.
İnanmak… Gözle görülmeyeni yürekle görebilmektir. Henüz ortada hiçbir şey yokken “olacak” diyebilmenin cesaretidir. Bazen herkes “imkânsız” der, sen sadece içinden “bekle” dersin. Çünkü inanmak, hayatın tüm ağırlığına rağmen içinde bir kıvılcım taşımaktır. Her şey yıkıldığında bile yeniden kurabileceğine dair o sessiz ama güçlü inançtır. İnanmak, sadece bir umudu değil, bir yönü seçmektir. Karanlıkta bile adım atabilmek, bir sabah mutlaka doğacağına inanmaktır. Ve bil ki; inanmak, yalnızca dua etmek değil, çabalamaktır. Çünkü kader; inanan ve vazgeçmeyenlerin yanındadır.
Ama sadece inanmak yetmez… Güvenmek gerekir. Kendine güvenmek; “ben yapabilirim” diyebilmenin en saf hâlidir. Hayata güvenmek; her şeyin bir nedeni olduğuna, her düşüşün bir öğreti getirdiğine inanmak demektir. İnsanlara güvenmekse cesarettir. çünkü güven, kalbin riskidir. Kırılabilirsin, ama güvenmeden gerçek bir bağ kuramazsın. Bir noktadan sonra anlarsın ki; inanmak kalbin ateşidir, güvenmek o ateşi koruyan nefes. Biri olmadan diğeri eksik kalır. Hayat, bu iki kelimenin dengesinde gizlidir. İnan ve güven… Çünkü inandığın kadar ilerler, güvendiğin kadar huzur bulursun.
Bir gün geriye dönüp baktığında, seni buraya getiren şeyin şans değil, inanma cesaretin ve güvenme gücün olduğunu fark edeceksin. Ve o zaman, kalbinin fısıltısını duyacaksın: “Ben hiç vazgeçmedim.”
