Günümüz insanı her şeyin içinde ama hiçbir şeyin peşinde değil. Hayaller var ama çabalar eksik.
Hedefler var ama hangi yoldan gidileceği belli değil. Herkes bir şeyler istiyor ama ne için mücadele ettiğini bilmek istemiyor.
Toplum olarak büyük bir belirsizliğin içindeyiz. Bu belirsizliktende rahatsız değiliz. Eskiden uğruna yıllarca çalışılan idealler varken, şimdi herkes anlık tatminlerin peşinde. Hızlı başarı, çabasız kazanç, zahmetsiz mutluluk istiyoruz. Sabır göstermek, bir yolda istikrarla ilerlemek zor geliyor. Teknolojiyle ulaştığımız çabasız hayatın bedeli bu olmalı. Çünkü çevremizde her şey anında tüketiliyor, herkes bir şeylere anında ulaşabiliyor.
Sosyal medyada başarı hikâyeleri okuyoruz ama arkasındaki emeği göremiyoruz. Başarı, yalnızca sonuç olarak sunuluyor. Bu yüzden gençler, çalışmadan kazanmak, zahmet çekmeden başarmak istiyor. İnsanlar hayatlarını şekillendiren büyük amaçlar yerine, günü kurtaran küçük eğlencelerin peşinde koşuyor.
Hedefsiz toplum, yönsüz bir gemi gibidir. Dalgalar nereye sürüklerse oraya gider ama hiçbir yere varamaz. Eğer üretmezsek, düşünmezsek, emek vermezsek, sadece o anın içinde savrulmaya devam ederiz. Peki, biz gerçekten ne istiyoruz? Bunu düşündüğümüzde bile net bir cevap bulamıyorsak, asıl sorunumuz burada başlıyor demektir.
