Cenevre’de diplomatlar dünya barışı için bu kadar ter dökmüyordur. Ayrancı’dan Demetevler’e, Bahçelievler’den Yenimahalle’ye kadar bu şehrin asıl kaderi, yılda bir kez sığınakta toplanan apartman genel kurulunda çizilir.
Ankara’da pazar öğleden sonralarının kendine has bir sessizliği vardır. O sessizliği bozan tek şey, apartman girişindeki mantar panoya bir hafta önceden raptiyelenmiş o meşhur duyuru kâğıdıdır: “Sayın Kat Malikleri, Olağan Genel Kurul Toplantımız Pazar günü saat 14.00’te sığınakta yapılacaktır. Çoğunluk sağlanamazsa…”
Bu kâğıdı gören her Ankaralı bilir ki o pazar günü evde oturulmayacak, ayağa en temiz eşofmanlar çekilecek ve tarihe tanıklık edilecektir.
Toplantının başrolünde ise Ankara’nın gerçek gizli kahramanı olan Emekli Yönetici vardır. Genellikle kırk yıl devlet dairesinde evrak mühürlemiş, nizamdan ve intizamdan asla taviz vermeyen bu abimiz, toplantı saatinden yarım saat önce sığınağa iner. Ortaya açılır kapanır bir masa kurar, üzerine kurşun geçirmez kalınlıktaki o meşhur “İşletme Defteri”ni koyar, yanına da üç renkli tükenmez kalemini dizer. Onun gözünde o sekiz daireli apartman, sınırları titizlikle korunması gereken bağımsız bir cumhuriyettir.
Saat ikiyi beş geçe yoklama alınır ve devlet ciddiyetiyle açılış konuşması yapılır. Yönetici abimiz gözlüğünü burnunun ucuna indirip yılın bilançosunu kuruşu kuruşuna okumaya başlar:
“Efendim, Nisan ayında merdiven otomatiğinin sigortası attı, elektrikçi çağırdık, KDV dahil yüz kırk lira. Mayıs ayında çatıdaki oluk temizlendi, iki yüz elli lira. Temmuz’da bahçe hortumu patladı, ek parçası otuz beş lira…”
Odadaki herkes sanki merkez bankası faiz kararını dinliyormuş gibi başını ağır ağır sallar. Kimse o otuz beş liralık ek parçanın hesabını sormaz ama sormuş gibi kaşlarını çatarak not alır.
Asıl fırtına ise “Dilek ve Temenniler” maddesine geçildiğinde kopar. İşte Ankara’nın gerçek diplomasi savaşı tam bu noktada başlar.
İlk ateş genellikle “Merdiven Boşluğuna Ayakkabı Koyma Sorunsalı” üzerinden açılır. İkinci kattaki teyze söz alır: “Yönetici bey, üç numaranın kapısının önünde sürekli beş çift ayakkabı duruyor. Geçen akşam karanlıkta takılıp uçuyordum, buna bir nizam getirelim.” Üç numaranın beyi hemen savunmaya geçer: “Abla misafir geldi gardaş, adamların ayakkabısını salona vitrinin üstüne mi koysaydık? İki saat durdu kaldırdık.”
Bu tartışma tam tatlıya bağlanacakken, apartmanların bitmeyen klasiği olan “Isınma ve Yalıtım Krizi” patlak verir. En üst katta oturan komşu soğuktan şikâyet eder: “Kışın ortasında evde kalın kazakla oturuyoruz, şu kazanı biraz açın.” Tam o sırada ara katta oturan komşu elini kaldırır: “Ne açması gardaş, bizim ev hamam gibi, ocak ayında camı açıp yatıyoruz, yandık bittik!”
Bütün bu hararetli tartışmaların zirve noktası ise aidata yapılacak zam teklifidir. Yönetici abimiz kalemini masaya hafifçe vurup “Malum giderler arttı, aidatı yüz lira artırmamız icap ediyor” dediği an, az önce birbirine diş bileyen komşular bir anda tek yürek olup müthiş bir muhalefet bloğu kurar. Ceplerden telefonların hesap makineleri çıkar, enflasyon oranları havada uçuşur, “La abi ne yaptın, mermerleri gül suyuyla mı sildiriyoruz?” itirazları yükselir.
Tam ortalık gerilmiş, birisi “Ben bu karara imza atmıyorum, şerh düşüyorum” diye ayağa kalkmışken, sığınağın kapısı aralanır. İçeriye elinde kocaman bir tepsiyle görevli kardeşimiz ya da yöneticinin eşi girer. Tepside tavşan kanı demlenmiş sıcak çaylar ve yanında ev yapımı peynirli poğaçalar vardır.
İşte o çay bardağının masaya değdiği an, Ankara’nın bütün sert havası bir saniyede dağılır. Az önce birbirine diplomatik nota veren komşuların yüzüne babacan bir gülümseme yayılır. Çaydan ilk yudum alınır, poğaçadan bir parça koparılır ve o efsanevi barış cümlesi kurulur:
“Ya tabii yönetici abimiz de bütün yıl uğraşıyor, adamın hakkını yemeyelim. Yaz abi deftere, oy birliğiyle kabul edildi!”
O defter elden ele dolaşıp imzalandıktan sonra herkes birbirinin halini hatırını sorarak dairelerine dağılır. Dışarıdan bakan biri o gürültüyü kavga sanır; oysa o toplantı, aynı çatı altında yaşayan insanların birbirinden kopmamasını sağlayan görünmez bir tutkal gibidir. Çünkü bilirsiniz ki ertesi sabah o apartmandan birinin kapısı çalınsa ya da bir hastası olsa, ilk koşacak olan yine bir gün önce sığınakta ayakkabı yüzünden tartıştığı o yan komşusudur.
Ankara’da apartman kültürü sadece betondan duvarlar değil, o duvarların arasında dönen bu sıcacık, gürültülü ve samimi komşuluk hukukudur!












