Gidiyorum hepsinden geçerek. Acıların içinden geçiyorum bilerek ya da bilmeyerek. Serden geçmek neyse de candan geçmek en laneti duyguların. Ne olursa olsun artık diyerek her şeyin önemini yitirmesi asıl insanı dağlayan.
Gidiyorum her şeyden vazgeçerek. Kalmamış uğruna savaşılacak bir şey. Daha ilk cephede kaybedilmiş en iyi duygular. Sahi ilk yalanda mı vazgeçerdi insan ilk hayal kırıklığında mı? Acıdan geçmeyen gerçekten de biraz eksik midir? Güvendiği ama yıkan taraf aslında insanı dağıtan.
Gidiyorum hâl hatır bırakmadan. Hatır denilen diğer yüzü görmeden geçerliydi. Herkes kartlarını açınca foyalar da çıktı işte meydana. Herkes gizlenmiş maskenin ardına. Kimse kimseyi tanıyamamış mesela. Gerçekleri görmek insanın hayalini kıran.
Gidiyorum vicdanları sağırlara Hitap etmeden. Hakikati bilip de susan dilsiz şeytanların arasından geçip gitmenin tek yol olduğunu bilerek gitmek gerek. İşin aslını saklayan korkak yüreklerde geçmek istiyorum. Belki de bilip de bilmemezliğe gelenlerle yaşamaktır en çok koyan.
Gidiyorum ve de pişman olmadan. Arkada kalanlar hakkaniyetli olsalardı zaten yanında yürürler, arkada kalmazlardı. Samimiyetlerin yalan olduğunu görmek en çok insanı yoran.
Gidiyorum sonunda hak ettim huzura kavuşmaya. Dolmuş artık çilem, özgür bırakılmış ruhumla. Kimsenin etkisi altında kalmadan hürce hareket etmek için gitmek insanın kendine borçlu olduğu en büyük iyilik. Belki böyle iyileşir yaran.
Gidiyorum içimdeki benliğe dönmeye. İnsan önce kendisini bulmalı, başkalarını aramadan. İçindeki iyiliği ve güzel duyguları yaşatmalı. Herkesten izole olmaktır belki de bulmak istediğin benliğin.
Gidiyorum ezelden sonsuza. Her akılda bir hayal her kalpte bir rüya olarak bilinen olmak için gidiyorum. Belki de gitmekle olunur asıl kahraman.
