Merhaba herkese. Henüz kafamı toparlayabilmiş değilim. Sadece iç dökme gibi olacak bu yazı. Dinlemenizi isterim. Bir gencin problemlerini dinleyin farklı bir bakış açısı görün isterim. Hatta yalnızca bir değil genel olarak gençlerin sorunlarını sıkıntılarını anlayın istiyorum.
Ben 15 yaşımda, vatanını ve tarihini seven bir gencim. Ben günlerce bu ülkeden gitmek istedim. Çıkış yolları arıyorum, arıyoruz. Sosyal medyadakilerin hepsi yalansa bile sadece yüz yüze gördüklerimin yarısından çoğu gitmek istiyor. Çıkış yolunu bu sınırlar içinde çok aradım. Bulamamak canımı çok yaktı bundan emin olun. Burada gelecekte nasıl tutunabilirim bilmiyorum. 5 sene sonra kendimi bir yerde göremiyorum. Hayal kuramıyorum. Önüme konulan engellere öfkem bitti, ya da devam edebilmek için görmezden geldim. Kaldırmanın yollarını aradım yine bulamadım. Bu kırgınlık bitmiyor içimde. Ne yapsam ne etsem geçmiyor.
Bir yerlerde daha iyi bir hayat olabilecekken bir ihtimale bile sahip olamamaya tahammül edemiyorum ben. Bir anım yok düşünmeden geçen. Düzgün eğitim sistemine sahip ülkeler arasında kendi ülkemin olmamasına katlanamıyorum. Bir yerlerde insanlar benim uğruna deli gibi çabaladığım şeylere elini koluna sallaya sallaya ulaşıyor. Bu yalnızca başka ülkelerden insanlarla da değil kendi ülkemde birilerinin yeğeni olarak da mümkün olabiliyor. Bir okulun öğrencisi olarak da olabiliyor. Daha iyi fiziksel olanaklarla daha iyi yerlere sizden daha iyi olmayan insanlar gelebiliyor.
Daha çeşitlendirebiliriz ama aklıma şuan bunlar geldi. Düşünecek zamanım da halim de yok artık. Yazınca elime ne geçecek bilmiyorum, bunca yıl anlamamış insanlar 3 satır yazı bir şey değiştirir mi onu da bilmiyorum. Ben yalnızca sorumluluk hissediyorum. Gelecekte bu ülkede yaşayacak olan insanlar bizleriz. En çok söz hakkına da bizim sahip olmamız gerektiğini düşünüyorum. Son olarak şunu söylemek isterim bir gün gitme imkanım olursa ateş olarak geri döneceğim. Hepiniz hoşça kalın kendinize ve başka bakış açılarına iyi bakın.
