Sabah gözünüzü açıyorsunuz. Henüz yataktan kalkmadan, kendiniz için yapmanız gereken birkaç şeyde gecikmişsiniz gibi bir his var.
Biraz esnemeli, su içmeli, gün ışığına çıkmalısınız. Telefonunuza bakmamanız gerektiğini de az önce telefonunuzdan öğrendiniz.
Günaydın. Kendinize iyi bakma mesainiz başladı.
Bazen düşünüyorum; iyi yaşamak hakkında bu kadar çok konuşurken, yaşadığımız hayattan neden sürekli eksik puan alıyoruz?
Yeterince yürümüyoruz. Uykumuzun süresi tamam olsa kalitesi tartışmalı. Dinleniyoruz ama aklımızda yapmadığımız egzersiz var. Güzel bir yemek yiyoruz, ardından kendimizle küçük bir hesaplaşmaya oturuyoruz.
İnsan bir süre sonra kendi hayatının denetçisi oluyor. Hem yaşayan hem kontrol eden hem de eksikleri bildiren kişi aynı.
Bütün bunların içinde kendimize nasıl hitap ettiğimiz pek konuşulmuyor. Aynanın karşısına geçince ilk cümlemiz ne? “Bugün nasıl hissediyorum?” mu, “Buraya da bir şey yapmak lazım” mı?
Bakım dünyasının içinde çalışan biri olarak, insanın kendisine gösterdiği özenin değerini biliyorum. Sevdiğiniz bir kremi sürmek, yüzünüzü yıkamak, saçınızı taramak bile günün içinde size ait küçük bir zaman yaratabilir. Fakat o aynanın önüne her geçişimizde yeni bir kusur buluyorsak, orada biraz durup düşünmek gerekiyor.
Çünkü kendimize ayırdığımız zamanın tamamını kendimizi düzeltmeye harcamak yorucu.
Ressam olarak bir yüzü ilginç kılan ayrıntılara bakmayı seviyorum. Gülüşle değişen çizgilere, bakışa, iki kaşın birbirinden hafifçe farklı oluşuna… Tuvalin karşısında dikkatimi çeken bu özelliklere, kendi yüzüme baktığımda neden aynı merakla yaklaşamayayım?
Bir gül çizerken de her yaprağı aynı biçime sokmaya çalışmıyorum. Biri kıvrılıyor, biri gölgede kalıyor, biri ötekinden erken açılıyor. Resme uzun uzun bakmamı sağlayan biraz da bu farklılıklar.
Kendimize gelince ölçülerimiz sertleşiyor. Üstelik neyi düzeltsek gözümüz bir sonrakine kayabiliyor.
Sosyal medyada birkaç dakika geçirmek yetiyor: Birinin sabah rutini, diğerinin kusursuz mutfağı, bir başkasının hiç yorulmadan sürdürdüğü izlenimi veren hayatı… Biz hepsini kendi günümüze sığdırmaya çalışıyoruz. Oysa o günün içinde işimiz, ailemiz, yetişecek bir randevumuz, canımızı sıkan bir telefon konuşması da var.
Bazı akşamlar insanın yalnızca oturmak istemesi çok anlaşılır bir şey. Otururken bir şey öğrenmeden, kendini geliştirmeden, ertesi güne hazırlanmadan.
Çayın soğumasını beklemek kadar sıradan bir boşluğa da ihtiyacımız var.
Gülün hayatımdaki yerini biraz bu yüzden seviyorum. Her seferinde ondan bir fayda beklemek zorunda değilim. Bazen masamda durmasını seviyorum. Bazen rengini. Bazen de yanından geçerken kokusunu duyup işime devam ediyorum. O anı bir alışkanlığa dönüştürmem, bir yere kaydetmem, başkasına göstermem gerekmiyor.
Sadece hoşuma gidiyor.
Bu cümleye hayatımızda daha çok yer açsak iyi olacak galiba. “Bana ne kazandıracak?” sorusundan önce, “Ben bunu seviyor muyum?” diye sormaya.
Yürümeyi seviyorsak bazen adımları saymadan yürümeye. Sofrada sohbet uzadıysa saate bakmayı unutmaya. Aynanın önünden geçerken kendimizde değiştirecek bir şey aramadan günümüze devam etmeye.
Kendimize bakarken biraz da kendimizi duymayı öğrenebiliriz. O gün neye gücümüz var, ne bize iyi geliyor, neyi yalnızca geri kalmış hissettiğimiz için yapıyoruz?
Yarın sabah yine yüzümü yıkayıp kremimi süreceğim. Vaktim olursa yürüyüşe de çıkacağım.
Ama güne yetişemediğim şeyleri sayarak başlamak istemiyorum.
Daha kahvaltı etmeden kendime bu kadar yüklenmesem de olur.
