Değerli okurlar, can okurlar… Bağ hele şu mübarek Angara’nın havasına! Yemin billah söylüyom, dünyanın hiçbir memleketinde bu kadar dengesiz, bu kadar sağı solu belli olmayan, sabah başka akşam başka oynayan bir hava daha yoktur la!
Öğlen saat bir buçuk sularında sokağa bi çıkıyon; gökyüzü cillop gibi masmavi, güneş tepede pırıl pırıl. Sanırsın Beşevler’de değil de Antalya Konyaaltı sahilinde volta atıyon. Kaldırımdaki kafelerin önü zibil gibi adam dolu. Bizim Angara bebesi hemen gaza gelmiş; montu koluna atmış, tişörtle masaya kurulmuş, soğuk içeceğini höpürdetiyo. İçinden diyo ki: “Vay arkadaş, herhalde bu sene kış iptal oldu, küresel ısınma bizim bozkıra yaradı la!” O güneşin yalancı sıcaklığına kanan masum vatandaş, evden çıkarken sırtına aldığı montu bile “Amma da hamallık yaptık be hacı!” diye küçümsüyo.
Ama gel gör ki saat dördü kırk beş geçe, o güneş Çankaya sırtlarının arkasından kafayı bi eğiyo… İşte o saniye Angara’nın gerçek yüzü ortaya çıkıyo gardaşım! Sanki birisi gökyüzündeki dev klimanın kumandasını bulmuş da dereceyi eksi on beşe çekip “Turbo” tuşuna basmış gibi bir rüzgâr kopuyo. Adına da kibarlık olsun diye “ayaz” demişler. Ne ayazı la, bildiğin jilet! Öyle sıradan bir soğuk da değil bu; başka memleketin soğuğu montun üstünde kalır, bizim Angara ayazı lazer ışını gibi montu deler, kazağı geçer, atleti sıyırır, doğrudan böbreğe “Selamünaleyküm dayı” diye dalar! İki saat önce tişörtle caka satan o delikanlıyı görsen; elleri cebine o kadar derin sokmuş ki dirsekleri neredeyse diz kapağına değecek, boynunu kaplumbağa gibi omuzlarının arasına gömmüş, dişleri birbirine Mors alfabesiyle “İmdat la!” sinyali çakıyo!
Eve dönüş yolunda bindiğin dolmuş ya da EGO otobüsü ise başlı başına bir tiyatro sahnesi. Dışarısı buz kesmiş, millet kendini içeri can havliyle atmış. İçerisi hamam gibi buhar yapmış, camlardan dışarısı görünmüyo. Dolmuşçu dayı dikiz aynasından arkaya bağırıyo: “Arkalara doğru kayalım beyler, orta kapıda dikilmeyin la, arkada bomboş yer var!” Ulan dayı, iğne atsan yere düşmeyecek, millet birbirinin nefesiyle ısınıyo, neresi boş la oranın! Tam o esnada arkadan bi genç bunalıp tepedeki minik havalandırma kapağına elini uzatıyo. Üç sıra öndeki teyze, sanki radarla tespit etmiş gibi kafayı çevirip yaylım ateşine başlıyo: “Kapat la şunu dingil! Cereyan yapıyo, zaten belim gütürdü, bi de senin keyfin için zatürre mi olak la burda!” Genç çocuğun tek cevabı: “Teyze nefes alamıyoz la içerde, oksijen bitti, az daha gitsek fosil olacaz!” Araba Kızılay’dan Ulus’a doğru süzülürken içerde hem sauna hem soğuk savaş aynı anda yaşanıyor.
Ve nihayet eve varılıyo… Kapıdan içeri bi adım atıyon, evin içi dışarıdan bile soğuk! Duvarlar buz kalıbı gibi soğuğu içeri kusmuş. İşte o an, mutfak duvarında asılı duran o beyaz zımbırtıyla, yani kombiyle tarihi bakışma başlıyo! Sanki kovboy filminde kasabanın ortasında karşı karşıya dikilmiş iki silahşor gibiyiz. Kombi bana bakıyo, ben kombiye bakıyom. Gözlerimin içine baka baka “Hadi sıkıysa çevir şu düğmeyi la bebe, ay sonu faturayı görünce kim böğürecek bakalım!” diye meydan okuyo.
Bizim Angaralı teslim olur mu? Asla! “Lan bu ay bitmeden o kombi yanmayacak hacı, bu bi namus meselesidir!” diyerek savunma hattını kuruyoz. Önce ayağa anneanne yadigârı çift kat yün çorap çekiliyo. Üstüne termal içlik, onun üstüne polar eşofman, en üste de kalın yün hırkayı geçirdin mi tamamdır. Hareket kabiliyeti sıfır! Uzay yürüyüşüne çıkmış astronot gibi salonda sağa sola zor dönüyon la. Yanına da tavşan kanı demli bir çay demledin mi, tamam! Bizim ısınma yöntemimiz dıştan değil, içeriden gardaşım; sıcak çayı höpürdettikçe kalorifer peteği gibi içeriden ısınıyoz. Arada üşüyen olursa çözüm basit: “Kalk iki tur salonda zıpla la bebe, kan dolaşımın hızlansın, bedava enerji!”
İşin gırgırı şamatası bi yana can okurlar; dışarıda ayazı jilet gibi kesse de, kombi sıfırda dursa da bu Angara’nın adamını asıl ısıtan ne doğalgazdır ne de kalın palto. Bizi ısıtan; soğukta birbirine “Gardaşım üşüdün mü, gel bi demli çay içek” diyen o koca yürektir, otobüste yer veren saygıdır, mahalle kahvesindeki o sıcak muhabbettir. Ayazı serttir bizim memleketin ama insanının gönlü fırın gibidir. Aman kendinize ayık olun, o öğlen güneşine aldanıp cıbıl cıbıl sokağa fırlamayın; sonra böbreklerle aranız fena açılır!
