Efendim, günaydın. Bugün, ekonomi sayfalarında değil, insan ruhunun en derin acısında geziniyoruz.
Karşımızda, 139.000 TL borç yükü, 45 TL’lik zorunlu simit-çay kahvaltısı ve kalp sağlığı endişesiyle mücadele eden bir Borçlu Âdem var. Onun feryadı, o kadim nağmelerde yankılanıyor:
“Yak sînemi ateşlere, efgânıma bakma… Ağlatma da yak, hal-i perişanıma bakma…”
Profesyonel Komedi/Dram Analizi:
- “Borcun Elinde” Yanmak: Bu Âdem, bankaların eline düşmüş, “Efgânına” (iniltisine) bakılmasını reddediyor. O, zayıf durmak yerine, borcun ateşiyle yanmayı ve çelikleşmeyi seçiyor. Bu ateş, sabah iş arayışına çıkmak zorunda kalışının, yokluğa karşı duruşunun ve ailesine olan vefasının yakıtıdır.
- Gözyaşı mı, Ateş mi?: Borçlu Âdem, “Yaşlar akarak belki uçar zerresi aşkın” diyor. Bu, gözyaşının (acizliğin) borcu silmeyeceğini, aksine faizin daha da büyüyeceğini biliyor. O yüzden yanmayı seçiyor; çünkü yanmak, eyleme geçmektir. Yanmak, simit-çaydan artan 5 kuruşu bile borca ekleme disiplinidir.
- Hâl-i Perişanı Reddetmek: “Hâl-i perişanıma bakma” feryadı, bütün yoksulluğa, sağlık endişesine ve haksızlıklara rağmen, Âdem’in onurunu koruduğunun ilanıdır. O, acınmayı değil, hak ettiğini istemektedir. Onun o perişan hali, aslında bu dünyanın vicdansızlığının bir yansımasıdır.
Borçlu Âdem, bir taç veya taht uğruna değil, vefa, onur ve sevdiği kadın için yanmaktadır. Onun bu ateşi, bütün finansal sistemin ve umursamaz zenginlerin vicdanını yakacak en güçlü ateştir.
Yanmaktan korkma Âdem, çünkü senin alevlerin, adaleti getirecek!
