Hamit Keçecioğlu

Gazze’de bir küçük bebekBomba sesleriyle uyandık yineAğıtlar feryatlar sardı her yeriYok mu bize yardım eli? Babamı ve ablamı katlettiİsrail’in katil...

Hayal bir çok insanı ayakta tutmaya devam eden tutkudur. İnsan evladı hayatı boyunca hayaller kurar, kimisi kurduğu hayallere kavuşur kimisi...

Dün akşam telefondan sosyal medyaya bakıyordum öyle sıkılmamak için. Hepimizin hayatında akıllı telefonların son beş on yılda  yaygın şekilde kullanılmaya...

Memleketimde sonbahar.. Döküldü artık yapraklar bir bir. Sonbaharın ayak sesleridir, sessizliğe büründü şehir. Boşalan sokaklar vedalaşan insanlar  Yolculuğa çıkanlar çoktan...

Evet, büyüdük, daha dün küçük bir çocuk idim tırnaklarımı bile kesemeyen bir çocuk, ürkek korkak ve yaşamayı çok seven bir çocuk....

Montumu almayı unutmuştum çünkü bir sinirle evden çıkmıştım kaçmıştım artık koskoca dünyaya sığmaz olmuştu küçük bedenim küçük ruhum acı çeken...

Mart'ın son günlerini yaşıyorduk sabah erken uyanmıştım. Pencereye doğru yürüyüp perdeyi sağa çekip dışarıya baktım. Her yer karla örtülmüştü hem...

Üşüyen ellerimin arasından, hasret kaldığım kokunla uçup gittin meleğim her şeyim. Ölümdü adı Böylesi ölümde varmış Ne zor ne talihsiz...

Henüz 17 yaşındayken kendimi İstanbul’da aileme yardım etmek için bir kafede çalışırken buldum. Yaşıtlarım okula giderken ben kafede gece gündüz...

Oya sevemedim seni doya doya.. Can parçam, her şeyim, ruhum, ruhdaşım... İş yerini erkenden açmıştım, her sabah yaptığım gibi. Bilirsiniz...

Veda etmeden giden Bu şehir sanki artık zehir  Gitmek isteyene ne denir? Vedalaşmadan, sarılmadan  Kalanın elinden ne gelir? Sesin, öpülesi...

İnsanın önceliği her zaman ailesi olmalı kanımca. Aile sevdiklerindir sevdiklerinde ailendir. Ailesinin ve  sevdiklerinin kıymetini bilenlere selam olsun! Aile bu dünyadaki...