Evet, büyüdük, daha dün küçük bir çocuk idim tırnaklarımı bile kesemeyen bir çocuk, ürkek korkak ve yaşamayı çok seven bir çocuk.
Babamın elini tutup berbere gittiğim o günler o güzelim günler ne de çabuk gelip gittiler
Sokaklarda akşama kadar oynarken arkadaşlarla
Yorgun argın girerdik o minicik yataklara
Sabahın erken saatlerinde dikilmiş pencereden arkadaşları beklerdik o zaman
Çocuktuk bir an evvel büyümeyi hayal ederdik
Karmış çamurmuş doluymuş onları mı dert ederdik
Eve giderken bazen küçük fırçalar yerdik
Küçüktük çocuktuk biz güzeldik
Bayramlar hep özeldi
Elbiselerimiz en güzelleri idi
Gülüşlerimiz umut idi büyüklerimize
Harçlıkları doldururduk ceplerimize
Hem bazen
Yürürdük caddeler boyu yorulana kadar
Bazende akşam olana kadar
Ayaklarımız ağrıyana kadar açlıktan halsizlik basana kadar
Yürürdük koşardık bazende kaçardık
Yaramazdık rahat durmazdık
Biz çocuktuk hemde yerinde durmayan çocuklar
Düşen ağlar diğerleri gülerdi sonra ağlayan söylenirdi diğerleri susardı bazıları sırıtırdı
Ama sokağa güle güle girerdik hep beraber çünkü biz birdik aynıydık
Bazen birbirimizle kavgalıydık
Bazen ayrı ayrı gruplardık ama aynı masanın etrafında toplanırdık ve barışırdık
Beraber savaşırdık beraber oynar beraber yaşardık
Öyle ya da böyle çok şey yaşandı
Yaşanırken bizleri de büyüttü zaman
Haberimiz olmadan farkına varamadan büyüdük
Hayalini kurduğumuz o yaşlara geldik
Lakin keşke çocuk kalsaydık
Büyümeyip o sokaklarda ölene kadar çocuk kalsaydık güzel kalsaydık biz kalsaydık.
