Esma Öztürk

Kapılar ardında beklerim ben hep değil mi? Ardında da durmam, hep yanındayımdır da? Bilirsin, bilirim. Her düştüğünde tutarım ellerinden, gözyaşlarımı...

Bana mutluluğu sorsanız, onu tanımlayamam. Mutsuzluğu sorsanız da, anmaya bile yeltenmem kendisini. Nedir bizim amacımız bu elmada? Velev ki hınca...

Avcı vurmuş, yaralıyım... Güneş ne daha parlak, ne de gökyüzü daha aydınlık. Hani her şey hep böyleymiş gibi. Kimlerin nasıl...

Artık pek öyle süslü kelimelerim yok. Ve yahut devrik cümlelerim. Tepe taklak olan benim şu aralar. Yaralanan, yarası kanayan, kanadıkça...

Üşümüşüm. Bu kadar kalabalığın, bu kadar sevginin içinde üşümüşüm sadece. Elime bir gömlek geçmiş, babamın 18 yaş gömleği, hani şu...

Sen çekip gideceksin belki buralardan ve ben yüreğimde her yere taşıyacağım seni. Ne değişecek yerin, ne de sarsılacak gönlümde ki...

Gönül'e pelesenk vurulur mu hiç? Söz dinler mi ki? Değmedi değil mi? Verdiğimiz onca savaşlara, hiç ettiğimiz sevdalara değmedi değil...

Sabah 5'ler... Avucumuzu Tanrı'ya döküp, yalvar yakar istediğimiz kalpler. Tunç gibi göğsümüzde taşıdığımız sevdalar. Velev ki aldı Tanrı bu sevgiliyi...

Haksızlık… Adı bile çaresizce. Yargısız infaz, dinlenilmemek, anlaşılmamak. Bir çırpıda kesip atarcasına gitmek. Hep sorarlardı ya, gidene mi zor kalana...

Alışmak… Bedene, kimliğe, benliğe belki de bir çift göze. Ne zordur ki  görmemek onu, hiç etmek, elvedayı dudaklarımızdan döküvermek. Sarmaşıkları...

Varlığını çözemediğimiz ya da yokluğunu. İçimizin gidişlerini. Hayatın emellerini. İnsan en çok kendine yabancıdır şu dünyada, bir o kadar da...

Sırtını dönüp gittiğinde bazen, işlememiş olmuyorsun koynundaki günahları. Gözümüzü kapattığımızda kalbimize, aşık olduğumuz benliğin yerine koyamıyoruz cefakar aşığı. Susturamıyoruz yüreğimizden...