Avcı vurmuş, yaralıyım… Güneş ne daha parlak, ne de gökyüzü daha aydınlık. Hani her şey hep böyleymiş gibi. Kimlerin nasıl acılar çektiğini, velev ki nelere göğüs gerdiği yazmıyor alınlarında.
Bugün dolu dolu kahkahalar dökülüverdi ağzımdan. Kocaman bir gülümseme kondu yüzüme. Garipti… Çünkü sevgili, ne sen vardın yanımda, ne de ellerin. Evet mutluydum, ancak bu mutluluğu ilk sana anlatamamıştım. Evet gülüyordum, ama bu gülümsemeyi bu kez yüzüme konduran sen değildin. Yüzümde hissetmiştim o gülücüğü. Ah sevgilim, kanım nasıl çekildi, nasıl soldum. Belli etmedim ele güne. Benim yüzümü bu kez güldüren, mutluluğumu ilk paylaştığım sen değildin.
Kalbimi bilmem ama bedenim yokluğunu, besbelli kabullenmiş. Rüyalarımda bile benimle olmayışını, velhasıl rüyaya kendimi kaptırmayışımdan bilirim. Artık bakmaz oldum, görmez oldum, hatta bilir misin işitmez oldum sesini. Büsbütün unutmuşum. Unutturmuşsun. Şükranlarımı sana dolu dolu iletirim. Bu ağaç, ne çiçek açar, ne de önümüzdeki kışı geçirir. Gülümsemek demek, mutlu olmak demek değildir. Ayağımı her gün bastığım yerde, bu şehirde, bu sokaklarda gülüşlerimiz yankılanır. En ücra sokaklardaki, ucuz bar masalarında isimlerimiz yazılıdır. Belki hangi teyze gördüyse, seni içim giderek öptüğümü, ayıplayıp anlatır…
Sevdaya boyun eğince, meczup olunmuyor. Ağır ağır çıksanda, hızlı hızlı koşsanda, yakalanıyorsun kara bahtına. Havalar da soğudu iyice, bilakis ellerim de üşür oldu. Ama gelme bu sefer, ısıtma istemem. Yokluğunda, bedenim büsbütün üşüdü. Gideceksen alıştırma bu sefer. Sokaklardan geçmiyorum. Adını anmıyorum. Bir çok şarkımız vardı, dinlemiyorum. Ben büsbütün unuttum seni. Yalan di mi? Şu an bu yazı kadar, yalan söylediklerim. Yeşimleri sulamayı unutma sevgili. Beni soldurdun, onlar solmasın…
https://open.spotify.com/intl-tr/track/6zPrwG0nhphihXhPdXU96t?si=fea6e9d3babf4598 (Yazı İle Dinleyiniz)
