Bir kardeşin varlığı bu yaşamda her şey demektir. Baba evinde kardeşinle birlikte büyümek mükemmeldir.
Yüreğinin en güzel, en gizli duygularını paylaşırsın. Kendine değil önce kardeşin için istersin. Küçükken kardeşinle geçirdiğin günler hayatın en güzel günleridir. O özel günlerin anıları, ölene kadar insan içinde saklı kalır… Ve yıllar sonra bir araya gelip sarıldığınızda, o çocukluk günleriniz gelir aklınıza. Yüreğiniz çocuk olur, duygularınız bulut bulut gökyüzüne dağılır. Ve o duygular da, zamanın, yaşamın ne kadar hızlı geçtiğinin farkına varırsınız. İnsanın kız kardeşinin olması da çok mükemmel bir şeydir. Sevgilini kız kardeşine anlatmak. Bu güzellik, bu sevgi yaşanmadan anlatılamaz.
Kardeş candır.
Kardeş insanın bir diğer kalbidir.
Kardeşin varlığı çok farklıdır.
Ailenin önemi nedir?
Öz ailenin önemini anlatacak kelime yok!
Telefonun çaldığında arayanın “annem”, “babam”, “kardeşim” diye yazmasının önemi her şeyden daha büyüktür. Böyle numaraların telefonda kayıtlı olmamasının acısı anlatılmaz, yazılmaz çünkü yaşanmadan bilinemez.
Bu acı, yaşamdan güneşi alıp ay ışığıyla yaşamaya mahkûm edilmesi gibi hep gri, hep sönük, hep yarı aydınlık günler geçirmeye benzer.
Ben böyle bir acıyı anlatamam!
Ben böyle bir yokluğun hüznünü yazamam! Çünkü bazı acılar asla anlatılamaz, gözlerin uzaklara dalar, paramparça olursun o kadar…
Öz Aile nedir?
Öz aile; anne, baba, kardeş ve çocuktur. Eşten ayrılıp kopabilirsiniz ama öz ailenin mezarları bile aynı yerdedir. Ayrıca, evlenip, başka yerde yuvasını kuran kızın kalbinin bir yarısı baba ocağında kalır. Baba, anne ölene kadar çocuklarını, özellikle kızlarını gözetmek, hakları adilce korumak boyunlarının borcudur…
Anne – Babanın önemi
Kaç yaşında olursan ol, anasız babasız olmak çok zordur!
Hani babanın evine vardığında içine dolan o huzur yok mu, bir ömre bedeldir…
Gidecek bir baba evin varsa, senden daha güçlü kim olabilir ki…
“Baba” diye seslenebilmek…
“Anne, aç kapıyı ben geldim” diyebilmek dünyalara bedeldir…
Yalnız kalmış bir yüreğin yangınını nasıl anlatabilirim ki! Ben de o boşluğu hiç kapatamadım. Ne denizin mavisi ne de gökyüzünün aydınlığı yarama derman olamadı.
Ey yaratıcı güç, ömrümden ömür alıp onlara verseydin.
İnsan bazı acılarını mezara kadar içinde taşıyor sanıyorum. Anlatmak istediklerini denizlere, dağlara anlatıyor da yeri geldiğinde en yakınlarına anlatamıyor…
En şanslı çocuklar kimler?
Sen çok şanslı bir çocuksun demiştim arkadaşıma,
“Neden” diye sormuştu…
Neden olacak, demiştim; annen baban ayrılmamış,
Ağabeyin de var.
İki de ablan var, bir de küçük kız kardeşin…
“Doğru” demişti gülerek.
“Hepsi var”
Küçükken aynı yatağı paylaşıp yatağın içinde kavga ettiniz. İşlediğin suçları kardeşlerinin üstüne atıp, saç baş daldığınızda olmuştur arada bir. Gerçek paylaşmanın güzelliğini yaşamışsındır, bunlar küçük gibi görünür ama bir ömre değerdir…
Gülümsedi…
Çocukken baba evinde yaşadığın her şey bir ömre bedeldir.
Bir ömre…
Hayat nasıl oralarda?
Kimisinin parası var, hediye alacak bir kardeşi yok…
Kimisinin kardeşi var, arası iyi değil…
Kimisinin babası yok, içinde bir yanardağ taşır!
Kimisinin annesi yok, sevgisi bir türlü tamam olmaz!
Kimisi öksüz
Kimisi yetim
Kimisi garip
Yani dostum
Bu yaşam çoğu yerde paramparça
Acı dolu,
Hüzün dolu
Gözyaşı dolu…
