Değerli Okurlar, Ankara’da pazar sabahı demek, şehrin o yorgun binalarının bile “Bugün bari bizi rahat bırakın” dediği bir sükunettir. Ama o sükuneti bozan bir şey vardır ki, o da kiralık bir arabanın kontağını çeviren Ankaralının o tarif edilemez özgüvenidir!
Kiralık Arabada “Liyakat” Belirtileri
Altında kiralık bir araba varsa, o koltuk artık sadece bir koltuk değildir; senin geçici krallığının tahtıdır. Direksiyonun başındayken aynaya şöyle bir bakarsın, “Bugün rota neresi?” diye sorarsın kendinden emin bir edayla. Araba senin değildir ama o gün o yollar, o asfalt, o trafik lambaları bile sanki sana çalışır. İşte profesyonellik budur: Emanete, kendi malından daha iyi bakıp o yolların tozunu “nezaketle” attırmak!
Ankara Trafiğinde “Pazar Mesaisi”
Pazar günü Ankara trafiği, hafta içine hiç benzemez. Hafta içi o “sinirli” korna sesleri gider, yerine “Hadi canım, sen geç, vaktimiz bol” havası gelir. Kiralık arabanın teybinde hafif bir ritim, yan koltukta belki yeni alınmış sıcak bir simit… Kızılay’dan geçerken sanki bir devlet törenindeymişsin gibi vakur, Eymir yoluna saparken sanki tatile çıkıyormuşsun gibi neşeli olursun. Arabanın kiralık olması kimin umurunda? O anki huzur, tamamen sana aittir!
Geri Sayım ve Teslimat Telaşı
Pazar akşamı yaklaşıp da o arabayı teslim etme saati geldiğinde, içini hafif bir hüzün kaplar. “Vay be,” dersin, “bugün de bitti.” Ama o dürüstlük var ya hani; o arabayı aldığın gibi tertemiz, tek bir çiziği olmadan götürüp teslim ettiğinde hissettiğin o iç huzur, günün en büyük kazancıdır. Çünkü Ankaralı bilir ki; liyakat, sadece iş yerinde değil, o kiralık arabanın anahtarını teslim ederken gösterdiğin dürüstlüktür de.
Hayat da biraz bu pazar günü sürdüğümüz kiralık arabaya benzemiyor mu? Hepimiz bu dünyada birer “kiracıyız” aslında. Önemli olan, o direksiyonu tuttuğumuz süre boyunca kimsenin yoluna taş koymamak, dürüstçe sürmek ve akşam olduğunda o “can” emanetini gönül rahatlığıyla sahibine teslim edebilmektir.
