Bir kız çocuğu düşünün… Gözlerinde kocaman hayaller, kalbinde inançla dolu bir dünya… “Çalışırsam her şey mümkün” diyen, emekle yol yürümeye ant içmiş bir çocuk.
Ama hayat…
Hayat sadece çalışarak yürünecek bir yol olmadığını öğretiyor zamanla.
Dizlerinin kanadığı, omuzlarına yüklerin bindiği o gerçek savaşta,
Bir yerlerde durup diyor ki kendi kendine:
*“Sadece çalışmak yetmiyor… Bir şeyler yapmalıyım.”*
İşte tam orada büyüyor aslında.
O küçük kız, içindeki hayalleriyle birlikte büyüyor.
Ve bir karar veriyor:
İçindeki çocuğu korumak için, onun düşlerini yaşatmak için
Güçlü bir kadın olmalı.
Artık daha sağlam basıyor toprağa.
Sesi daha tok, bakışı daha derin…
Çünkü biliyor, bu dünya yumuşak olanı ezer geçer bazen.
O yüzden sertleşiyor ama asla taşlaşmadan.
Tuttuğunu koparıyor ama içinde o çocuğun gözyaşlarını unutmadan.
Çünkü o artık bir kadın…
Ama hâlâ içinde bir çocuk taşıyan,
Hayallerine sahip çıkan,
Ve o hayalleri gerçeğe dönüştürmek için savaşan bir kadın.
