Dünyada en önemli sorumluluk nedir diye sorulsa anne ve baba olmak derim. Çünkü çocuk dünyaya getirmek ayrı bir sorumluluktur.
Sadece büyütmek maddi ihtiyaçlarını karşılamak değil manevi dünyasına hizmet etmek gelecekteki kişiliğine katkı sağlamak çok önemlidir. Çocuklar geçmişteki mutlu günleri hiç unutmaz aynı şekilde acı anılarını da unutmazlar.
Dayak yiyen itilip kakılan terk edilen sevgisiz büyüyen çocuklar yetişkin birey olduklarında sıkıntılı karakterler olabilir. Günümüzde sokak çocukları, suça sürüklenen çocuk dediğimiz kavramlar niye var. Sadece sahipsiz değil anne babası olup iyi şartlarda yaşayan çocuklarda suç işleyebiliyor. Kökenine indiğimizde sevgisizlik ilgisizlik yatıyor. Para her sorunu halletmiyor. Çocuklarımıza inançlı ve ahlaklı olmayı öğretmeliyiz.
Sevgi ve ilgiyi vermeliyiz ama bu bir alışkanlık körü körüne bağlılık değil onlara hayatta tek başına kaldıklarında da yaşamasını öğretmek olmalıdır. Zorbalık güçlü görünme zayıfı ezme bulunduğu ortamda kurallara uymama çocuğun içindeki isyanının davranış şekilde dışarı çıkmasıdır. İlk eğitim ocağı aile sonrasında okuldur.
Güzel anılar asla unutulmaz .Cuma günleri benim için çok özeldi babam haftada bir işten gelirdi ben okuldan çıktığım gibi kardeşimin okuluna da giderdim annem babam da okula gelmiş olurdu hep birlikte ilkokula giden kardeşimi alırdık bu olay beni çok mutlu ederdi. Ben liseye gidiyordum ama bu birliktelik bir sevgi bağı idi. Hiçbir şeyle satın alınamayan bir bağ. Annem babam rahmetli oldu onlarla hatırladığım sevgi dolu anılar zor zamanlarıma merhem olabiliyor.
Sevgi saygı ve güven karakterlerini çocuklarımıza hissettirelim. Annelik babalık bir günde kutlanılması gereken bir gün değil ömür boyu yüreğimizde hissedeceğimiz sevgidir. Bu sorumluluğu taşımıyorsak çocuk dünyaya getirmeyelim vebal almayalım. Bu sevgiye ihtiyacı olan çocukları da unutmayalım bazen bir yetimin başını okşamak en büyük sadakadır.
