Arşiv yalan söylemez. Tarihi, hamasi nutuklardan değil de tozlu belgelerden okumaya başladığınızda, bugün karşılaştığınız her krizin geçmişte atılmış ilmeklerini görürsünüz.
Bugün Batı medyasının manşetlerinde, siyasilerin kürsülerinde veya dijital platformların algoritmalarında karşımıza çıkan o sistematik “Türk düşmanlığının” kökeni, sanıldığı gibi kendiliğinden gelişmiş sosyolojik bir refleks değildir. Ortada bir tesadüf yok; aksine kilisenin, sözde aydınların, emperyalist siyasetçilerin ve medyanın yüzyıllardır ilmek ilmek dokuduğu, laboratuvar ortamında üretilmiş kurumsal bir nefret projesi var. Meseleyi günlük siyasi krizlerin sığlığından çıkarıp bu projenin anatomisine bakmak zorundayız.
Batı zihnindeki Türk nefretinin ilk kitlesel manifestosunu anlamak için 1095 yılına, Papa II. Urbanus’un Haçlı Seferleri’ni başlattığı o karanlık güne gitmek gerekir. Selçukluların Anadolu’ya girmesiyle birlikte, jeopolitik bir güç kayması Papalık tarafından ustaca bir teolojik kurguya dönüştürüldü. Sıradan Avrupalı köylüye Türkler, sadece sınırları zorlayan bir “barbar” ordusu olarak değil; Tanrı’nın, İsa’nın ve Hristiyanlığın varoluşsal en büyük düşmanı olarak pazarlandı. Bu, tarihin gördüğü en büyük “rıza imalatı” operasyonlarından biriydi. Din, kitleleri Doğu’nun zenginliklerini yağmalamaya ikna etmek için kullanılan bir aparattı ve bu kurgunun merkezindeki değişmez şeytan figürü “Türk”tü.
Zaman ilerledi, Rönesans ve Reformasyon rüzgârları Avrupa’yı sardı. Ancak “aydınlanan” Avrupa’nın Türk’e bakışı daha da karanlık bir hal aldı. Martin Luther gibi reformistler, kiliseye başkaldırırken bile kitleleri konsolide etmek için aynı düşmana sarıldılar. Luther’in kaleminden Türkler, “Tanrı’nın günahkâr Hristiyanları cezalandırmak için gönderdiği bir kırbaç” veya doğrudan “Deccal” olarak kodlandı.
Asıl sarsıcı olan ise Gutenberg’in icadıyla başlayan matbaa devrimidir. Matbaa, bilginin yayılmasını sağlarken aynı zamanda nefretin seri üretimine de hizmet etti. Basılan binlerce kitapta, broşürde ve meydanlarda oynanan tiyatro oyunlarında Türkler; hamile kadınların karnını deşen, kan içen, yarı insan yarı kurt canavarlar olarak resmedildi. Avrupalı bir çocuğun zihnine bu korku, daha harfleri öğrenirken aşılanıyordu.
17. ve 18. yüzyıla gelindiğinde nefretin bayrağı din adamlarından alınıp “entelektüellerin” eline verildi. Batı, kendi emperyalist medeniyetini meşrulaştırmak için köklerini Antik Yunan’a (Filhelenizm) dayandıran sahte bir tarih kurguladı. Voltaire gibi aydınlanma felsefecileri, bu kurguyu mükemmelleştirdi. Yunanlar “medeniyetin beşiği”, o coğrafyada hüküm süren Türkler ise o beşiği parçalayan “barbar işgalciler” olarak kodlandı. Irkçılık ve nefret söylemi, “antik mirasa sahip çıkma” kisvesi altında entelektüel bir şıklığa büründürüldü. Batılı aydın için Türkofobi, aydınlanmacı olmanın yazılı olmayan ön koşulu haline getirildi.
Bu felsefi altyapı, 19. yüzyılın sonlarında İngiliz emperyalizminin elinde en kullanışlı devlet politikasına dönüştü. Gladstone ve onun siyasi mirasçısı Lloyd George gibi isimler, Türkofobiyi parlamentonun resmi dili yaptılar. Türklerin sadece Balkanlar’dan değil, Anadolu’dan da tamamen kazınması gerektiği fikri meşrulaştırıldı. Yunan ordularının İngiliz zırhlılarının desteğiyle Anadolu’ya sürülmesi, salt bir toprak işgali değil; yüzyıllardır kurgulanan bu nefret ideolojisinin sahaya sürülmüş askeri kanadıydı.
İşte Batı’nın o meşhur “objektiflik” efsanesinin çöktüğü yer tam da burasıdır. Yüzleştikleri her olayda tarihi kendi işlerine geldiği gibi budayan bir ikiyüzlülükle karşı karşıyayız. 1821’deki kanlı Tripoliçe Katliamı’nda on binlerce sivil Türk kadın, çocuk demeden vahşice doğrandığında Batı kamuoyu ve sözde tarafsız tarihçiler kör, sağır ve dilsizdi. Yunan ordusu Anadolu’dan kaçarken Manisa’yı kül ettiğinde, Uşak ve İzmir’de tarihin gördüğü en büyük vahşetlerden birini sergilediğinde o “insan hakları” havarilerinden tek bir ses çıkmadı.
Bugün dijital dünyanın devasa arşivlerine, örneğin Vikipedi gibi sözde bağımsız platformlara baktığınızda bu ikiyüzlülüğün sürdüğünü görürsünüz. Türklerin yaşadığı soykırımlar, katliamlar ve acılar “savaş zayiatı” veya “isyan bastırma” gibi yumuşatılmış, sterilize edilmiş terimlerle hasıraltı edilirken; Türklerin varoluş mücadelesindeki her adımı anında “soykırım” ya da “katliam” etiketiyle yaftalanır.
Bugün savaş, cephelerde topla tüfekle değil; dijital ansiklopedilerde, lobicilik şirketlerinin koridorlarında ve kültürel hırsızlıklarla (Karagöz’ün, Hacivat’ın, kahvenin, mutfak kültürünün çalınmasıyla) devam ediyor. Bize düşen görev ise bu tablo karşısında edilgen bir kurban rolü oynamak değildir.
Artık “Neden biz? Bizden ne istiyorlar?” diyerek o ezik mağduriyet psikolojisinin arkasına sığınmaktan vazgeçmeliyiz. O psikoloji, tam da onların kurguladığı “zayıf” Türk imajına hizmet ediyor. Sormamız gereken asıl ve yegâne soru şudur: “O halde biz ne yapmalıyız?”
Çözüm hamaset yapmak, slogan atmak veya içe kapanmak değildir. Çözüm; rasyonel aklı, bilimi ve arşivi silah olarak kullanmaktır. Kendi aydınlanmamızı tamamlamak, kendi kültürel ve tarihsel tezlerimizi evrensel bir dille, belgelere dayanarak, sarsılmaz bir mantıkla tüm dünyanın yüzüne çarpmaktır. Hakikat, savunulmadığı sürece örgütlü bir yalanın kurbanı olmaya mahkûmdur. Biz kendi gerçeğimizi aklın ve bilimin ışığında savunmazsak, bizim adımıza kurgulanan o “barbar” masalını dinlemeye devam ederiz. Gerçeği, o sahte masalların elinden söküp almanın vakti çoktan gelmiştir.
