Hastane koridorları , zamanın bildiğimiz gibi akmadığı ender yerlerdendir. Dışarıda hayat kendi rutiniyle koşturmaya devam ederken, bir hastane odasının kapısında ya da koridorundaki o bekleme koltuğunda zaman tamamen durur ya da saniyeler asırlar gibi uzar. Sevdiğin birinin orada olması çaresizliğin en yalın halidir.
O anlarda insan daha önce farketmediği ya da sıradan gördüğü herşeyin değerini anlar. Birlikte çay içmenin, sohbet etmenin ne büyük lüks olduğunu farkeder. Çaresizlik insanın omzuna büyük bir yük gibi çöker. Güçlü olmak ve dua etmekten başka çaren yoktur.
Yine de o soğuk koridorlarda insanı ayakta tutan tek şey umuttur. Doktorun ağzından çıkacak tek bir cümleyi beklersin saatlerce. Ve o tek güzel cümleyi duyunca bütün yorgunluğun gidiverir. Birden güçlenirsin.
Zordur hastane koridorları. Ne savaşlar verilir içeride. Hasta hayatı ile savaşır , dışarıda bekleyenleri, sevenleri güzel bir cümle duyabilmek için.
Sağlık bu hayattaki en önemli şeydir. İşte o koridorda bir kere beklemiş olanlar bunun kıymetini daha iyi anlar. Kimisi saatlerce, günlerce, haftalarca bekler. Onlar için daha zordur. Elin kolun bağlı beklersin. Sevdiğin biri hasta iken gözlerinin içine bakıp güçlü olmak en zorudur. Kim bilir yarın nasıl olacak umudu ve korkusu arasındaki o ince çizgide yaşarsın.
En karanlık anlarda bile o kapının önünde beklemekten vazgeçmezsin. Çünkü konduramazsın aksi ihtimali. İyileşecek biliyorum dersin,karşında en savunmasız en zayıf halinde duruyorken bile. İşte o zaman zaman en ağır şekilde akar. Tek bir günün sanki haftalar sürdüğü tuhaf bir zaman dilimidir orası.
Doktor kapıyı kapatıp iyi birşey söylediğinde anlarsın ki hayattaki en büyük zenginlik sevdiğin birinin sağlıklı olmasıdır.
Şimdi hastane koridorlarında ne savaşlar ne mücadeleler veriliyor. Sizlerin sıkıldığı o rutinler başkalarının hayali bunu unutmayın olur mu ? Bütün hastalarımıza şifa dilerim.
