Bizden geriye kalanlar, geride kalanlar ve kavuşamayanlar.. Mardin’e geleli 5 gün olmuştu sonunda atanıp işime kavuşmuştum. İyi bir öğretmen olacağıma inanıyorum yarın okuluma öğrencilerime kavuşacağım.
Mutluyum ama bir yandan eksik hissediyorum kendimi çünkü Yüksekova’da 2 yıl boyunca aynı dershaneye gittiğimiz Umut atanamamıştı onu bırakıp gitmek zorunda kaldım zaten gitmeliydim, çünkü Umut’un annesi beni istemediğini söylemişti defalarca, Umut’ta gelemem bırakamam ailemi demişti.
Onu ve anıları bırakıp gelmek kolay olmadı. Sosyal medyadan sahte bir hesapla onu takip ediyordum, bu sabah sosyal medyada Yüksekova’da her hafta sonu gittiğimiz barajın resmini çekip resmin altına bir şiir yazmıştı anılar gözümde yeniden canlandı Umut’umun bizim için yazdığı şiir tam olarak şöyleydi:
Gülüyorum çünkü aklıma geldi yüzün
Gülüşün sonra sesin, nefesin biliyorum
Özlediğim sensin..
Yürüyorum her sokakta kokunu alıyorum
Gözlerimle seni arıyorum
Senli günleri arıyorum..
Tek başıma o günleri yaşıyorum
Anıları kalbimde taşıyorum
Düşünmeden edemiyor yapamıyorum..
Bir çay ocağına oturuyor açık bir çay istiyorum
Karşıma bakıyorum seni göremiyorum
Olsaydın burada hemen karşımda..
Yürüyorum tek başıma kaldırımlarda
Yoksun ne yanımda ne de yürüdüğümüz yollarda..
Bitti son sigaramda bitsin ve o da gitsin..
Bu şehir sensiz sanki bana zehir
Kalabalıklara atıyorum kendimi
Elden başka ne gelir..
Özledim ben yine seni, gülüşünle teselli ediyorum kendimi
Kestim bende biletimi,
Gidiyorum.
Allah ayırdı bedenlerimizi ayırmasın kalplerimizi.
