Günün sonunda zihnimiz çoğu zaman bir muhasebe defteri gibi çalışır. Kim ne yaptı, kim ne yapmadı… Kim bizi gördü, kim görmezden geldi… Kim anladı, kim anlamadı…
Ve en tehlikelisi:
“Ben nerede eksik kaldım?” sorusu.
İnsan zihni, özellikle duygusal bağ kurduğu ortamlarda karşılık göremediğinde bunu çoğu zaman kendi değeriyle ilişkilendirir. Bu, psikolojide oldukça tanıdık bir süreçtir. Çünkü insan, varoluşunun ilk yıllarından itibaren değer duygusunu “yansımalar” üzerinden öğrenir. Yani birinin bakışı, birinin sesi, birinin ilgisi… Hepsi birer aynadır.
Ama yetişkinlikte unuttuğumuz en kritik gerçek şudur:
Her ayna gerçeği doğru yansıtmaz.
Bugün birinin seni anlamamış olması, sözlerinin karşılık bulmaması, emeğinin fark edilmemesi… Bunların hiçbiri senin değerine dair objektif bir veri değildir. Bunlar yalnızca o anın, o kişinin, o koşulların sınırlılığıdır.
İnsan bazen karşılık göremediği yerde kendinden şüphe etmeye başlar.
“Ben mi fazla verdim?”
“Ben mi yanlış yaptım?”
“Ben mi yetemedim?”
Oysa çoğu zaman mesele senin yetersizliğin değil, karşındakinin kapasitesidir. Herkes aynı derinlikte anlayamaz. Herkes aynı incelikte hissedemez. Ve en önemlisi, herkes sana senin verdiğin değeri veremez.
Bu noktada yapılan en büyük hata şudur:
Kendi değerini, başkalarının davranışlarına göre güncellemek.
Bugün biri seni eksik hissettirdi diye kendinden bir şey eksiltirsen, yarın bir başkası seni daha da küçültebilir. Çünkü dışarıya göre şekillenen değer algısı, hiçbir zaman stabil değildir.
Oysa gerçek değer, dışarıdan gelen geri bildirimlerle değil, içeride kurduğun ilişkiyle belirlenir. Kendine nasıl konuşuyorsun? Kendine ne kadar şefkat gösteriyorsun? Başaramadığında kendini nasıl değerlendiriyorsun? İşte asıl belirleyici olan bunlardır.
Ve bir diğer önemli gerçek:
Her gecikme bir kayıp değildir.
Modern dünya bize hızın başarı olduğunu öğretti. Hemen olmalı, hemen karşılık bulmalı, hemen görülmeli… Ama hayat lineer bir süreç değildir.
Bazı şeyler gecikir çünkü:
Senin hazır olman gerekir.
Koşulların olgunlaşması gerekir.
Ve bazen de o şeyin gerçekten senin hayatına yakışır bir şekilde gelmesi gerekir.
Erken gelen her şey, doğru gelen şey değildir. Ve geç gelen her şey, kaybedilmiş değildir.
Bugün olmadı diye kendinden şüphe etmek, henüz tamamlanmamış bir hikâyeyi yarım bırakmak gibidir. Oysa sen bir süreçsin. Bir sonuç değil.
Bugün eksik hissettiren her şey, yarın seni daha güçlü bir farkındalığa taşıyabilir.
Bu yüzden bu gece kendine şunu hatırlat:
Eksik olan sen değilsin.
Sadece henüz yerine oturmamış parçalar var.
Ve sen…
Parçaları eksik bir bütün değilsin.
Zamanla daha da anlam kazanan bir bütünsün.
Kendinden bir şey eksiltmeden uykuya geç.
Çünkü sen zaten yeterlisin.
Zaten değerlisin.
