LGBT yani Lezbiyen Gay Biseksüel Transseksüel bireyleri de kabullenerek, saygı duyarak barış ve huzur içinde yaşamayı seçmiyoruz? Bu çok mu zor? Neden zor?
Bir konuda Toplumsal Tabuları yıkmamız gerektiği kanısında olduğum için bir kaç satır fikirlerimi paylaşmak istedim. Linçlemeyi bırakında okumaya devam edin..
Üstünde hassasiyetle durulan, ince çizgide olan, kırmızı alarm veren bir konu olduğunun farkındayım, bununla birlikte konuşulması gerektiği kanısındayım da..
Önyargısızlık içinde, birlikte empati kuralım istiyorum. Anne karnında bir cenin düşünün, fetüs oldu, bebeğe dönüştü ve doğum vakti geldi doğdu. A erkek !!Yuppi dedik sevindik falan.. ya da kız oldu .. Biyolojik olarak gördük onayladık falan. 3-4 yaşlarına geldi bir şeylerin farklı olduğunu fark ettik önemsemedik, daha o bebek sayılır bedenini tanımaya çalışıyor doğaldır normaldir dedik, ilkokul çağına geldi misal olarak diyorum karşı cins kıyafetlerine özenmeye, giymeye, denemeye çalıştığını fark ettik yine önemsemedik.
Ay ne komik çocuk dedik güldük geçtik. Ergenliğe girdi ve iş iyice ciddiye gitmeye başladı.. Erkek ama cinsel organı olması gerektiği gibi değil, kadınsal konulara dikkat kesiliyor, hemcinsinden hoşlandığını fark etmeye başladı, karşı cinsi ona ilgi çekici gelmiyor..
Yada kız için varsayalım erkeksi olmayı tercih ediyor, saçlarını kısa kestiriyor, pantolon giymek isterken etek veya elbise giyip oje sürmek makyaj yapmak içinden gelmiyor, zaten olması gereken-olması gerektiği kadar göğsü de büyümüyor zaten belli olmasından aşırı rahatsız oluyor. Kendisini kadın olarak hissedemiyor bir türlü. İçinden bambaşka şeyler geçiyor. Erkeklere ilgi duyması gerekirken duyamıyor.. Falan filan.. Uzatmayım..
Şimdi gelelim empatiye 10 insandan 2’si böyle olabilir. Bu bir hastalık yada sonradan olan bir seçim değilken, tamamen hormonel ya da genetik bir durumken yani kişisel değil sonradan hiç değilken, bu şahıs kendinde olanı kabullenme güçlüğü çekerken, herkes gibi dişi doğup dişil enerjiye sahip olup kadın olmak ve ya eril enerjiye sahip erkek doğup erkek olmak gibi bir durumu yaşayamadığı için kendisini suçlu hissederken, ben şimdi bunu aileme nasıl açıklayacağım, toplumun istediği gibi, beklentiye uyan bir cinsteki davranışları sergileyemediğim için ne yapacağım? endişesi içinde kıvranırken, omuzlarında o yükü taşırken, ruhunu hazırlamasına yardımcı olacakken, derdini paylaşıp sıkıntısını hafifletecekken, neden daha da yükleniyoruz, dışlıyoruz, tabuları diretiyoruz??
Kendi kusurlarımızın ne kadar farkındayız? Kendi günahlarımızı ne kadar sorguluyoruz?
LGBT yani Lezbiyen Gay Biseksüel Transseksüel bireyleri de kabullenerek, saygı duyarak barış ve huzur içinde yaşamayı seçmiyoruz? Bu çok mu zor? Neden zor? Neden ilk aklımıza LUT KAVMİ geliyor? Tercih edilmiş sapıklık olarak görmekte neden direniyoruz?
Bir kaynana damadıyla yada bir kayınpederin geliniyle ilişkiye girmesi daha mı sağlıklı, daha mı olması gereken bir durum size göre? Kadın erkekle yada erkek kadınla olduğu için yani olması gereken cinsler birlikte olduğu için daha mı etik geliyor sizlere, LGBT Bireylerin varlığını kabul etmekten? Bir düşünün yahu!!
LGBT olan bir bireyle konuştum. Her ayrıntıyı sordum araştırdım. Güvendi bana anlattı. Kendisine anlayışından dolayı teşekkür ediyorum. İyi ki var. Onu aşan şeyler yüzünden onu suçlayamayız. Bülent ERSOY‘dan pay biçin..
Lütfen beni yada onlardan birini linçlemeden önce biraz düşünün ve empati kurmaya çalışın.
Ben sadece humanist yaklaşıyorum. “İNSAN” olarak görüyorum. Yaratılanı seviyorum, yaratandan ötürü.. Ben sadece topluma yada ailesine zararı var mı yok mu, merhametli mi, ahlaklı mı, vicdanlı mı, duyarlı mı, insan gibi insan mı diye bakıyorum..
Şimdi siz söyleyin, örneğin; Selin CİĞERCİ‘nin hangimize zararı var??
