Bir bar taburesinde, bir bira kadar mıydı sarhoşluğum? Bu kadar anlamsız mıydı? Çoğu kez yorgunluğumun anlamsızlığında bırakıyorum hayatı.
Düşüncelerim kaçışlarım gibi gözükse de, bir avuç huzura hasretim. Ben artık sadece tek anlam verebildiğim yalnızlığımdı…
Kör kütük artık çabamı kenara bıraktım. Hayat denilen körpe uçurumu izlemeyi bıraktım. Ben bir tek kendimi bırakamadım, o da tek dalım. Onu da yalnızlığımla ödüllendirdim. Beni aramayın köşe başlarında, beni ben bile aramıyorken artık kimsenin de aramasının anlamı yok. Çaresiz de değilim, sadece ilacım suskunluk ve biraz köşe başları… Antidepresanlar artık duygularımı öldürmek yerine, beni bu yaşamda bir ot gibi hareketsiz ve anlamsız bıraktı. Ne kadar bencilim değil mi, herkes gibi ben diyorum. Amacım herkes gibi olmamaktı ama benliğim bile beni herkes yaptı. Karşıma çıksa küçüklüğüm ne beni affeder ne de geleceğimi. Kendime bile saygım kalmamışken, kimden neyi bekleyeyim?
Bir avuç umuda, bir avuç huzura hasretim. Bu köşe başlarına nerden düştüm? Her geçen gün ve saat yalnızlığımın soğuk ölümüne yeniliyorum. İnsanlardan kaçayım derken, bu sefer de benliğimin mahkumu oluyorum. Kaçtıkça daha da acıyor canım…
