Bir yol alır gidersin inanırsın her şeyin güzel ve umut dolu olacağına, ne kadar kendinden ödün verirsen o kadar seni anlayacaklarını düşünürsün.
İyi olmaktan, kırmaktan imtina edersin ama günün sonunda parçaları yapboz haline gelene aynada ki sen olursun farkına varmadan, işler için onu ilmek ilmek.
İnsanlar hep böyle mi olmak zorunda diye düşünmekten alıkoyamazsın kendini. Beyninin içinde susturmaya çalıştığın her cümle her kelime ortaya çıkar ve sen dış dünyaya farklı bakmaya başlarsın. Kendine her seferinde şunu sormaya başlamışsındır, iyi oldukça; iyi baktıkça, iyi düşündükçe mi insanlar hak etmediğin tavırlar sergilemeye başlar.
O umut etmekten vazgeçmediğin düşünlerin bir balon olup gök yüzüne boyanan o mavi gibi sonsuzluğa giderken tam da o an tut umudu. İnsanlar, her zaman tek kendini düşünür gibi gözükse de aslında yine dünyada iyiliği, merhameti, birbirimize olan hassasiyeti göstererek İyi olmaktan çekinmeden yaşayabilineceğini göstermeliyiz. Ne kadar kırılmış hissetmiş, incinmiş olsan da
Sevgili okur
Kendin olmaktan, ne olursa olsun sana iyi gelen şeyleri yapmaktan vazgeçme
Kalp kıranlardan değil, kalp onaranlardan olmaktan asla çekinme
Unutmayın insanlar kopyalayıp yapıştırır
Merhameti kopyalayıp yapışıtarana kadar
Kalp kırmadan, sevgi ve aşkla yaşamayı kopyalayıp yapışıtarana kadar, iyi düşünmeyi aşılayana kadar vazgeçmeyin.
Zaman zaman yorulacak gibi olsanız da vazgeçecek gibi hissetmiş olsanız bile size iyi gelmeyen insanları inmesi gereken durakta indirin fakat öfkeyle değil,
Suskunlukla, susmakta çok şeyi temsil eder.
Sözün özü; kırmadan dökmeden incitmeden.
