Kendilerini vazgeçilmez sananlar… Hayat çoğu zaman bizi sınar, yorar. Aslında bizi yoran insanlardır. Hayat yormaz çoğu zaman, anlam yüklediklerimiz, değer verdiklerimizin öyle olmadığını anladığımızda yorulduğumuzu hissederiz.
Çocukluk ile gençlik arasındaki süreç heyecanlı ve akıcıdır. Deli dolu dedikleri zaman, gerçekleri göremeyiz. Herkesi kendimiz gibi sandığımız dönemlerdir. Kırıldığımızda yüksek tepkiler veririz. Çünkü duygularımızı kontrol edemeyecek kadar cahiliz. Sevdiğimizde çok severiz, kızdığımızda çok kızarız.
Hayat yirmisinden sonra daha gerçekçi akmaya başlar. Otuzundan sonra içe dönüklük başlar. Okul, iş, aile derken aynadaki yüz yorulmaya başlamıştır. Keşkeler artmıştır. Biz olgunlaşırken, sevdiklerimiz zamanla göç eder dünyadan. Hayatın kısa olduğunu anlarız.
İnsan, “Vazgeçemem.” dediği her şeyden vazgeçmeye başlar. Vazgeçtikleri o kişiler değil, yüklediği anlamlardır. Bir arkadaş, dost, aileden biri ya da hayatındaki sevdiğini sandığın o insan… Hiçbiri yoktur aslında. Senin yüklediğin anlamlar kafanda, içinde olduğu sürece, verdiğin tavizler, affettiklerin çoğu kez seni daha çok yormuştur.
Kimseyi değiştiremezsin, mecbur edemezsin. Kimi insan sevmez, sevmeyi bilmez. Kimi insan empati kuramaz, bencildir. Kimisi sadece kendini haklı görür. Böyle insanlar sadece bizi yorar. Azat etmek en güzeli. Mesafe bırakmalı, uzaklaşmalıyız. Kırmadan, dökmeden, üzmeden… Sadece kendimizi korumak adına yaptığımız hareketlerdir.
Şahsım olarak, hayatımda kimseye sesimi yükseltmedim, kimseyle kavga etmedim. Korktuğumdan değil, kendime saygımdan. Öfkeyi sevmem. Öfkeli insanların travmaları olduğuna inanırım. Kendini kontrol edemez, kalp kırarlar. Kendilerini sürekli haklı görürler. Ben haklı olduğumu ifade edebilecek olgunluktayım ama bunu anlamayana anlatmaya gerek yoktur. O, anladığı kadarını anlar.
Bütün bunları anlatmamın sebebi; hayatımızda bizim karakterimize karşı karakterler sınavımız olur. Kaçacak yerimiz de olmaz çoğu zaman. Tevekkül etmek zamanı geldi dediğimiz anlarımız olur.
Kendini mükemmel sanan, çok sevenler… Bazen sizi size bırakmak gerekir. Çünkü hakkına girdiklerinizin imtihanını yaşamadan bu dünyadan gitmeyeceksiniz. Buna ilahi adalet deniyor. Sevgiyle kalın.
