İyiler var kötüler de bazen ağlıyoruz bazen gülüyoruz insan en çok özler galiba büyüdükçe olgunlaştıkça garip bir duygu yüreğin sızlıyor acıyor nefesin daralıyor. Canım acıyor ben çocukluğumu özlüyorum ilkokul günlerimi hayal kurduğum o zamanları..
Büyüdükçe kaybettiklerimi özlüyorum. Babamı özlüyorum. Geçtiğimiz sokakları okulumu özlüyorum. Bazen İstanbul’u özlüyorum. Şehri sultan Haydar Paşa garı kız kulesi , Galata kulesi boğaz insan yüreğinde neyi seviyorsa onu özlüyor özlemeden yaşanmıyor .
Özlemek nasıl olur demiş üstat? Dokunmasam da olur sadece 5 dakika görmek için Allaha yalvarıyorum demiş . Sözler yetersiz duygular tarumar. Bazen bir evladını kaybetmiş Anneyi görüyorum boğazları düğümlenmiş gözünde acı bitmek bilmeyen bir acı. Bir asker ocağını özlüyor anne baba sevdiğini özlüyor.
Hayat yaşlı çiftler gençliğini, çocuklar annesini herkes ihtiyacı olan birilerini ama vazgeçmeden bıkmadan usanmadan değil mi duygu çok açık ve nettir.
Fransızlar özlemek kelimesini kullanmazlarmış yerine o beni eksik bıraktı derlermiş ne kadar anlamlı ve duygu yüklü kelimeler değil mi ? Zaman geçer yıllar biter ömrün son demi yaşanır ama insan ölürken bile özler.
İnsanlar empati yapabilmeli büyüyen çocuk anne ve babasını aramalı hal hatır sormalı bir dost nasılsın diye telefon edebilmeli menfaat için değil içten geldiği için sevdiği için kalbini dinlemeli insan ama iyi olarak sevmeli ve sevilmeli en güzel duygu değil midir? Cahit Zarifoğlu Özlemek ne uzun mesafe demiştir. Herkes kendine göre tanımlamıştır ama tanımı ne olursa olsun özlemek güzel duygudur.
Yaşarken kıymet bilmeliyiz bazı şeyleri sonradan çok geç olmadan içten geldiği gibi yaşamalı insan o anlamlı duyguyu unutmamalı özlemek her şeye rağmen sevgiyle kalın.
