Bazı cümleler insanın içinde sessizce büyür. Tarihi yoktur, sebebi de. Ama bir sabah uyanırsın ve cümle oradadır:
Bilmiyorum ama güzel olacak gibi. Neye dayanarak söylersin bunu? Bir plana mı? Hayır. Elde somut bir şey var mı? Ama yine de söylersin. Çünkü insan, her şeyin ötesinde, bir his varlığıdır.
Ve bazı hisler kanıt istemez. Hayat, çoğu zaman belirsizlikten ibaret. Her şeyi kontrol etmeye çalışmak, yorgunluk getiriyor sadece. İnsan zamanla öğreniyor: Bazen bilmemenin kendisi bir özgürlük.
İşin güzeli şu ki, bir şeyin ne olacağını bilmiyorsan, her şey olabilir. İçinde kötü de var, ama iyiye açık bir ihtimal de hep var. Günün sonunda, hayat dediğimiz şey aslında küçük parçaların toplamı.
Bir sabah kalkıp pencereden dışarı bakmak, yolda yürürken tanımadığın birinin tebessümü, içinden geçen basit bir “Belki bugün…” demek. İşte tam da bu anlarda, o belirsizlik içinde bile umut filizlenir. Bazen büyük olaylar beklemeden, küçük şeyler yeter. Bir kahve kokusu, bir kuş sesi, bir sohbetin yarısı…
O belirsizlikte saklıdır hayatın sürprizi. Bilmiyorum. Ama içim sessiz. Ve sessizliği olan bir şeyin, vakti gelince konuşacağını biliyorum. İşte bu yüzden, bilmemenin kendisine alıştım. Çünkü güzel olacaksa, zaten olacak. Ve o an geldiğinde, bilmiyorum demekten vazgeçip, yaşamak kalacak geriye.
