Rayların gürültüsü ve metro satıcılarının sesi arasında, sanki tüm köşeyi bir istasyonda terk etmiş gibi, kolları eklemlerine kadar olan ve başı metro kapısına dayayan perişan bir kıza baktım. Geç olmadan onunla tanışmalıydım..
Trenler ve istasyonlar geçiyordu ve ilginçti ki kara gözlerini kırpmıyor veya hareket ettirmiyor, sadece ara sıra başını kaldırıp yorulmak için ellerini ovuşturuyordu. Onunla konuşmak istedim. Onu sevmek ve onun önünde, aynı köşede durmak ve arkasındaki barda elini tutmak, ellerimde biraz uyumak istedim… Tren şehir tiyatrosu istasyonuna geldi ve indi, tugayından bu istasyonda ineceğini tahmin etmiştim. İndim ve onu takip ettim…
Onu aynı istasyonda durdurup onunla konuşmaya başlamak istedim ama kalabalıktı ve metrodan onu takip etmek zorunda kaldım. Yolu şehir tiyatrosu binasının arkasındaydı, ayrıca daha tenha olduğu ve rahatça konuşabildiğim için mutluyum.
Hızımı arttırdım, durduğunda aramızdaki mesafe kısaldı Onu geçmek istedim ama birden o kara gözlerle bana baktı ve dedi ki; Afedersiniz, çakmağınız var mı? Ben de çakmağımı çıkardım ve sigarasını yakmak için yaktım ama sigarasını çakmağına her yaklaştırdığında çakmağı kapattım, siyah gözlerini ve saçlarını daha uzun süre görmek istedim… Hikaye buradan başladı onun gözlerinden Her gün yolun bu olduğunu anladım ve her gün şehir tiyatrosunun arkasına kadar takip ettim ve sonra yoluma devam ettim.
Bir gün baktığımda o vagonda bulamadım, bütün vagonları buldum ama yoktu. Şehrin tiyatro istasyonunda metrodan indim ve o kalabalığın ortasında onu arıyordum, adını bile bilmiyordum… Onu şehir tiyatrosu binasının o çöküntüsünde, arkadaşıyla dört ayak üzerine oturmuş ve sigara içerken görene kadar, şehir tiyatrosunun arkasına doğru her zamanki yolunu hızla takip ettim … Rahatladım, derin bir nefes aldım ve geri döndüm…
Ertesi gün ben de aynı yolu izledim ama bu sefer binanın arkasında diz çökmüyordu ve havada parfümünden eser yoktu… yoktu… Birkaç gün boş yerine o her zamanki yere ve yola baktım ama hiçbir iz yoktu… Bir gün, her zaman olduğu gibi, aynı yolda yürüyordum, şehir tiyatrosunun arkasında, onunla en son gördüğüm arkadaşı gördüm… Hızla gittim, koştum ve selam vermeden dedim ki; Affedersiniz, şehirde aynı tiyatronun arkasında sigarasını yakan, gözleri siyah, saçları siyah olan kızı görmediniz mi? Şaşkınlıkla bana baktı ve ne dedi? kim diyorsun Hiç çakmağı olmayan sevdiğimi söyledim “Su birikintisinden mi bahsediyorsun?” dedi.
Adı Berks mi dedim? Gözlerinde yaşlar gördüm ve göz açıp kapayıncaya kadar yere bir damla düştü Bir şey mi oldu dedim? Bana kızgın mısın? Onu nasıl sevdin, nerede olduğunu bilmiyorken, adının ne olduğunu bilmiyor musun? Sadece çakmağı olmadığını ve gözlerinin siyah olduğunu biliyor muydunuz? Onu bir ay metroda göreceğimi söyledim, ona bakardım… Onu takip ederdim, sonra buraya geldiğimde geri gelirdim. Gözlerinde aynı yaşlarla bir anda dedi ki: Barake geçen hafta kendini öldürdü … artık bu tarafa gelmek istemiyor.
Kafama soğuk su dökmek gibi Her gece metroda olduğu yere baktım, gidip elimi başının arkasındaki bara koydum ve kafasını elime koydum. Her zamanki rotayı alıyorum ve şehir tiyatrosu binasının arkasında, sigarasını yaktığım yerde, bir sigara yakıp sigaramı yakıyorum ve kendime binlerce lanet gönderiyorum ki neden yanına gitmedim ve onunla konuşmadım. Kötü bir ruh halindeydi. Neden aşık olmaktan korktum… Belki onunla konuşsaydım bu olmayacaktı ve o ve ben tüm aşıklar gibi metronun köşesinde konuşurduk ve tiyatro şehrine ulaşmak için başı elimdeydi ve sigaralarımızı birlikte yakacaktık tiyatro şehrine.
Hiç konuşmadığım birine aşık oldum.. Ona hiç sarılmadım ve onu hiç öpmedim…
O aşktan geriye sadece bir çakmak ve yinelenen bir hatıra kaldı… Geç olmadan söyleyin..
