İnsan, doğası gereği kusurlu bir varlıktır. Buna rağmen çoğumuz hayatımız boyunca kusursuz olmaya çalışırız. Hata yapmamak, eksik görünmemek, güçlü ve mükemmel olmak…
Oysa insanın en büyük yanılgılarından biri, kusursuz olabileceğine inanmasıdır. Çünkü insan, kusurlarıyla insandır. Modern dünyada mükemmellik algısı giderek daha fazla büyütülüyor. Sosyal medyada kusursuz bedenler, hatasız hayatlar, sürekli başarı hikâyeleri sergileniyor. İnsanlar kendi hayatlarını bu görüntülerle kıyasladıkça, eksik olduklarını düşünmeye başlıyorlar. Oysa gösterilen hayatlar çoğu zaman gerçeğin sadece küçük ve seçilmiş bir parçasıdır.
Psikoloji bize önemli bir gerçeği hatırlatır: Kendini kabul edemeyen insan huzur bulamaz. İnsan kendi hatalarıyla, zayıf yönleriyle ve eksikleriyle barışmadıkça içsel bir çatışma yaşar. Bu durum zamanla kaygı, yetersizlik duygusu ve değersizlik hissine dönüşebilir.
Oysa insanın gelişimi kusurlarını fark etmekle başlar. Hata yapmayan bir insan öğrenemez. Yanılmayan bir insan tecrübe kazanamaz. Düşmeyen bir insan ayağa kalkmanın gücünü anlayamaz. Tıpkı yürümeyi öğrenen bir çocuk gibi… Çocuk defalarca düşer ama yine de kalkıp yürümeye devam eder. Çünkü gelişimin doğasında hata vardır.
Kusurlar aynı zamanda insanı daha merhametli ve anlayışlı yapar. Kendi kırılganlığını bilen bir insan, başkalarının hatalarına karşı daha şefkatli olur. Kusursuz olduğunu düşünen bir insan ise çoğu zaman yargılayıcı ve mesafeli olabilir.
Gerçek güç, kusurları gizlemek değildir. Gerçek güç, onları kabul edebilmektir. İnsan kendini olduğu gibi kabul ettiğinde özgürleşir. Artık başkalarının onayına ihtiyaç duymaz, kendi iç huzurunu bulmaya başlar.
Hayat bize sürekli şu soruyu sorar:
“Mükemmel görünmek mi istiyorsun, yoksa gerçek olmak mı?” Gerçek olmak; bazen hata yapmayı, bazen kırılmayı, bazen yeniden başlamayı kabul etmektir. Ama tam da bu yüzden insanın hikâyesi anlam kazanır.
Belki de insanın en büyük olgunluğu şunu söyleyebildiği andır:
“Ben kusurluyum ama değerliyim.”
Çünkü insan kusurlarıyla eksik değildir. Aksine kusurları, onun insan olduğunu hatırlatan en gerçek tarafıdır.
Bu yüzden belki de hayatın en derin cümlelerinden biri şudur:
Biz kusurlarımızla en kusursuz insanız
