Sanatçının içi, dış dünyadan çok daha kalabalıktır. Herkesin sustuğu yerde o, içindeki sesleri dinler.
Kimi zaman bir rüzgâr uğultusudur o ses, kimi zaman bir çocukluk anısı. İnsanlar yaşar, geçer, unutur; ama sanatçı yaşadığını unutmaz — onu büyütür, şekillendirir, bir tuvale, bir notaya, bir kelimeye dönüştürür. Çünkü onun için yaşamak, aynı zamanda biriktirmektir.
Sanatçının iç dünyası sessiz bir savaş alanıdır. Kendiyle, hayalleriyle, zamanla mücadele eder. Gecenin bir vakti, herkes uyurken o hâlâ arayıştadır: “Bir duyguyu nasıl görünür kılabilirim?” Bu soru, onu uykusuz bırakır, bazen yalnızlaştırır ama aynı zamanda hayatta tutar. Çünkü o, dünyanın görmediği bir rengi bulmakla yükümlüdür.
Toplum, sanatçının sadece eserini görür; ama o eserin arkasında kaç kez yıkıldığını, kaç kez yeniden başladığını bilmez. Oysa her fırça darbesi, bir pişmanlığın izidir; her cümle, iç hesaplaşmanın yankısıdır. Sanatçı, kendi içindeki kaosu düzenlemeye çalışırken, farkında olmadan bize de ayna tutar. Biz onda kendimizi görürüz; oysa o, yalnızca içindekini anlatmıştır.
Belki de bu yüzden sanat, bir tür yalnızlıktır — ama seçilmiş, anlamlı bir yalnızlık. Sanatçı, kalabalıklar arasında bile kendi iç dünyasının yankısını dinler. O yankı bazen acıdır, bazen umut dolu. Fakat her defasında gerçektir. Çünkü sanatın kalbi, insanın içindeki o susturulamayan duyguda atar.
Sanatçının içi, dış dünyadan çok daha kalabalıktır. Herkesin sustuğu yerde o, içindeki sesleri dinler. Kimi zaman bir rüzgâr uğultusudur o ses, kimi zaman bir çocukluk anısı. İnsanlar yaşar, geçer, unutur; ama sanatçı yaşadığını unutmaz — onu büyütür, şekillendirir, bir tuvale, bir notaya, bir kelimeye dönüştürür. Çünkü onun için yaşamak, aynı zamanda biriktirmektir.
Sanatçının iç dünyası sessiz bir savaş alanıdır. Kendiyle, hayalleriyle, zamanla mücadele eder. Gecenin bir vakti, herkes uyurken o hâlâ arayıştadır: “Bir duyguyu nasıl görünür kılabilirim?” Bu soru, onu uykusuz bırakır, bazen yalnızlaştırır ama aynı zamanda hayatta tutar. Çünkü o, dünyanın görmediği bir rengi bulmakla yükümlüdür.
Toplum, sanatçının sadece eserini görür; ama o eserin arkasında kaç kez yıkıldığını, kaç kez yeniden başladığını bilmez. Oysa her fırça darbesi, bir pişmanlığın izidir; her cümle, iç hesaplaşmanın yankısıdır. Sanatçı, kendi içindeki kaosu düzenlemeye çalışırken, farkında olmadan bize de ayna tutar. Biz onda kendimizi görürüz; oysa o, yalnızca içindekini anlatmıştır.
Belki de bu yüzden sanat, bir tür yalnızlıktır — ama seçilmiş, anlamlı bir yalnızlık. Sanatçı, kalabalıklar arasında bile kendi iç dünyasının yankısını dinler. O yankı bazen acıdır, bazen umut dolu. Fakat her defasında gerçektir. Çünkü sanatın kalbi, insanın içindeki o susturulamayan duyguda atar.
