Gün içinde ne kadar çok söyleriz “Peki” kelimesini. Dört harften oluşur, ama derin duygular hissettirir. Duyduğumuz anda derin derin düşünürüz. Bir hüzün kaplar kalbimizi.
Karşımızdaki insanın bize kibarca tamam demesi gibi.
Aslında söylediğinizi severek kabul etmez . Sebepleri vardır, belki çaresizdir, belki kaybetmemek için peki der..
Belki haksızlığa uğrarsın ama içine atar peki dersin. Hakaretler edilir gidecek yerin olmadığı için susup peki dersin. Türkiye’de her aksam yüzlerce kadın dayak yiyip gidecek yeri olmadığı için eşine her zaman peki sen nasıl istersen deyip evinde kalmaya çalışıyor.
Belki bir gün kimse kimseye istemediği halde tamam demek zorunda kalmasın. Ruhların özgür olduğu kimsenin acı çekmediği bir dünya olsun.
Bazen aşk da insanın özgürlüğünü elinden alıyor. Belki sevdiğini kaybetmemek için her şeye peki demek zorunda kalıyor.
O zaman haksızlığa adaletsizliğe uğradığımız bir anda her şeyimizi kaybedecek güçte olsak bile özgürce hakkımızı aramalıyız. Kimseye zorla tamam demeyelim. Milleti mutlu edeceğim diye kendimizi mutsuz etmeye hakkımız yok. En değerli biziz çünkü. Bu hayata bir kere geliyoruz. Ve şu zamanı bir daha kimse bize geri veremez.
Hayatımızın kıymetini bilelim, sayılı nefeslerimizi mutlulukla tüketelim.
