Her geçen gün gazetelerin, ana haber bültenlerinin manşetlerinde “sağlık çalışanlarına şiddet” adı altında birçok mide bulandırıcı haberi ile karşılaşıyoruz. Neden yapıyoruz neden?
Bazı şeylerin kıymeti yokluğunu tadana kadar anlaşılmıyor. Bunun en başında sağlık var. Biz insanlar dişimiz ağrımadan genel bir kontrol için kliniğe gitmeyiz mesela. Ya da ancak biraz kilo aldığımızda, giydiğimiz kıyafetleri kendimize yakıştıramadığımızda zararlı yiyecekler ile beslendiğimizi fark ediyoruz. Zaman zaman ikinci planda bıraktığımız sağlık konusu daha ciddiye alınmalıdır. Çünkü telafisi her zaman olmuyor.
Buna ek olarak bir de kendimizi, sevdiklerimizi emanet ettiğimiz bazı insanlar var. Küçücük yavrularımızı emanet ettiğimiz kıymetli öğretmenler mesela. Kendilerine ne kadar kıymet versek, değer versek az kalır. Ya da eşi benzeri olmayan ciddiyette çalışmalarını yürüten sağlık çalışanlarımız. Doktor, hemşire, yardımcı, bakıcı ve nicesi olmak üzere her birinin yeri doldurulmayacak insanlar… Belki de bir çoğumuzun şu an aldığı nefeste onların emeği var. Yerden göğe kadar kıymet görmesi gereken bu insanlar kıymet yerine ne görüyorlar peki? Şiddet! Evet şaka değil. Bu insanlar el üzerinde tutulması gerekirken ayak altına alınmaya çalışıyor ve sözlü, fiziksel şiddet görüyor. Ne acı değil mi?
Yıllarca okul okuyup ders çalışıyor onlar. Tabiri caize “kafalarını kitaptan kaldırmıyorlar”. Mezuniyetten sonra her şey bitti mi? Elbette hayır. Atama stresiyle emeklerinin karşılıklarını bekliyorlar. Atamadan sonra bitti mi her şey? Hayır ve hayır. Asıl şimdi yeni başlıyor.
Saatlerce süren aralıksız çalışma onları bekliyor. Onlar; bizlerin, ailelerimizin iyiliği için ailelerinden uzak kalıyorlar. Eşlerini, annelerini, çocuklarını görmüyorlar bazen. Sürekli insanlar ile iç içe olmaları nedeniyle her daim güler yüzlü olmaya çalışıyorlar. Pozitif kalmak için hep güçlü olmak zorundalar. Onların işi insan hayatı. Dikkatli, bilgili ve bilinçli olmak zorundalar. Bazen yaptıkları işin telafisi yok. Bunca etkene rağmen halen başarılı ve ümitliler.
Bazı ahmaklar, bu güzide insanlar için “çok para alıyorlar ama…” gibi bilinçsiz cümleler kuruyorlar ne yazık ki. İnanın az bile! Ayrıca emin olun her şey para değil. Lakin onlar ile birlikteyken bir tebessüm etmeniz, güler yüzlü olmanız inanın ki çok şeyi değiştirebilir. Bütün günün yorgunluğunu belki de biz alabiliriz. Ama biz ne yapıyoruz? Sıramız gelmeden bizimle ilgilenmediği için şiddet uyguluyoruz. Hamile hemşirenin özel durumuna bakmaksızın tekmeler atıp ahlaksızca davranıyoruz. Ama yarın yine aynı sağlık çalışanına kendimizi, ailemizi emanet ediyoruz. Ve üstelik her şeye rağmen onlar bize karşı kin tutmuyor. Eşsiz görevlerini yerine getirip bizimle ilgileniyor. Hayata tutunmamızı, sağlıklı olmamızı sağlıyorlar. Lakin biz akıllanmıyoruz hiç. Suratımız dahi kızarmıyor.
Her geçen gün gazetelerin, ana haber bültenlerinin manşetlerinde “sağlık çalışanlarına şiddet” adı altında birçok mide bulandırıcı haberi ile karşılaşıyoruz. Bu sahnede kimimiz utanan insanlar iken kimimiz ise başrol oyuncularıyız. Neden yapıyoruz neden? Ne bu sorunun cevabı var ne de yaptığınız ahlaksızlığın bir manası!
