Altı cennet üstü bahar kadın! Ben ağlayan çocukla ruhumu, o yüzündeki morluğunu açıklayamayan anneyle mutluluğumu yok ettim. Gülmemi beklemeyin!
Ah garibim yine feryat ediyor, insanlarımız kalmış seyirci şimdi ben size nasıl anlatayım ki? Bu karaktersizliği, söyleyecek sözlerim tükeniyor koskoca Yüce Allah’ın emaneti o kadınlar bize hepsi ama hepsi her birimize emanet aklım almıyor bunların nasıl sahip çıkmak? Bu yaşananlar nasıl bir adalet, affedin sevgili kadınlar yükümlülüğümüzü yerine getiremedik, giden kimse için gülmedik, mutluluğu düşman bildik! Özür dilerim. Hatice Soysal, Merve Abasiyun, Selma Taşkömür, Kristina Noystka, Vildan İnce, Sevda Kösecik, Aslıhan Dal, Sevgi Tekin, Ferdane Kurt, Nergis Beyaz, Gonca Pekşen, Şükran Biroğlu, Zerda Cunka, Aleyna Yurtkölesi, Neriman Kıvrak, Canan Acer…
İsmini yazamadığım solan tüm çiçeklerden özür diliyorum, koruyamadık, yapamadı insanlar ama en çok benim içimi dağlar, özür dilerim bu gözyaşlarım işe yaramasa da özür dilerim. Ben o çocukları feryadı olamam, umarım bir daha gözyaşı akmaz o öksüzümün gözlerin gözyaşı parkta oynaması gerekiyorken evde kalmaz umarım, dileğim budur Tanrım!
25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Farkındalık Haftası! Yanlış yapıyoruz, bu haftaya değil bunu günlere saniyelerle hatırlatmalıyız, o ağlayan çocukların gözyaşlarını hesabını sormalıyız. Unutmayın asal saniyelerimizin garantisi yok evinizde yemediğiniz helvanın tadını anlayamazsınız, tatmayı beklemeyin, seyirci kalmayın seyirci sahne önündekilere denir bunu yapmayın, konuşamaz öksüzüm onun hakkını arayın, o ölen kadının annesi cahildir ağlar durur siz onun kitabını yazın ona anlatın, ama seyirci olmayın, bu olaylar son bulmalı çocuklar boyayla boyanmalı şiddetle değil, kadınların yüzü makyajla renk atmalı şiddetle değil olmamalı!
Diyecek sözlerimin sonu yok, bu acının tarifine cümleler yetmez, şiirleri yazsakta bitmez kanayan yaraya yara bandı etki etmez. Diyecek sözlerim bunlardır Rabb’ime duamdır! Bu olanlar tekrarlanmasın duamdır bu Tanrım, mutluluk aramayın bugün ki dizelerimde umutlar sıradaki bahara.
Feryadlar Son Bulsun!
Bir çiçek daha solmuş,
Kökünden koparmışlar,
Birisi arkasında öksüz bırakmış,
Garibim her gece mi ağlar!
Sen erkeksin!
Bu mudur ki ona yaşattığın bahar!
Allah’tan korkun yok mudur?
İnsan emanete böyle mi bakar?
Yazık değil mi, söylesenize?
Nasıl olur aklım alamaz,
O çocuğumun feryadını,
Söyleyin bana! Kim, kim anlar?
Ben bugün Emine Bulut‘u anlatamam size,
Yetmez kıtalar,
Ben size Özgecan’ı anamam,
Annesinin yarasına tuz basamam.
Sahip çıkamadık üzgünüm,
Halbuki bu bizim yükümlülüğümüz,
Affedin ey Cennet’in en güzel çiçekleri,
Bu çığlıklar beni yaralar.
Sorulan herkes pek bir delikanlı,
Namusunu arar,
Bu kadınların hepsi bizim bacımızdır,
Bre lavuk, korkmaz mısın sen Allah’tan?
Her gün bir anne daha solar,
Çocuğu için katlanır onca acıya,
Sorana çarptım der bir yanımı,
Söyleyemez ki, benim altı Cennet olan,
Ayağıma vurdular.
Ödün vermez namusundan,
Ama bakar sağına soluna,
Sapkındır onu kör olası gözü,
Şimdi sorarım sana?
Bu yaptığın hangi adamlığın kitabına sığar?
Altı Cennet ayağınız bahar bahçe görsün,
Solmasın ruhunuzdaki çiçek,
Uçsun içinizdeki kelebek,
Elbet herşey yerini bulur,
Sulandıkça yeşirir çiçek,
Çıkar sonra umutlar demet, demet.
