Tuhaf bir toplum olduk. Herkesin söyleyecek çok sözü, eleştirecek çok insanı var ama dönüp kendine bakmaya pek kimsenin vakti yok.
Başkalarının yanlışlarını büyüteçle inceliyor, kendi hatalarımızı görmezden gelmek için türlü gerekçeler üretiyoruz. Bir başkasının yaptığı hataya adalet ararken, aynı hatayı kendimiz yaptığımızda anlayış bekliyoruz.
Üstelik artık yanlışı kabul etmek de bir erdem olmaktan çıktı. Özür dilemek zayıflık, geri adım atmak yenilgi, susmak güçsüzlük sanılıyor. Herkes son sözü söylemek, her tartışmadan galip çıkmak, her koşulda haklı görünmek istiyor.
Peki, hiç düşündük mü? Bu kadar haklı insanın olduğu bir yerde neden bu kadar çok haksızlık yaşanıyor?
Belki de asıl meselemiz yanlış yapmak değil, yanlışlarımızla kurduğumuz ilişki. Çünkü bir yanlışı savunmak için ikinci bir yanlış yapıyor, onu örtmek için üçüncüsünü ekliyoruz. Sonra bir bakıyoruz, gerçeğin kendisi çoktan kaybolmuş.
Sosyal medyada herkes ahlak dersi veriyor, günlük hayatta kimse kendi davranışına aynı ölçüde dikkat etmiyor. Herkes saygı bekliyor ama saygı göstermeyi unutuyor. Herkes dürüstlük istiyor ama işine gelmeyen gerçekle karşılaşınca yüzünü çeviriyor. Oysa toplum dediğimiz şey, birbirini eleştiren insanlardan değil, kendi davranışlarının sorumluluğunu alabilen insanlardan oluşur. Belki de artık başkalarının hayatını düzeltmeye çalışmadan önce kendi hayatımızdaki yanlışlara bakmalıyız. Çünkü değişim, bir başkasına parmak sallamakla değil, aynanın karşısında kendimize dürüst olmakla başlar.
Unutmayalım; herkesin kendini haklı çıkardığı bir toplumda, hakikat en çok yalnız kalır.












