Zor bir dönemde yaşıyoruz. İmtihanlarımız çetin, yaşadığımız devir çetin. Ve mücadelelerimiz farklı farklı.
Peki biz bu durumun neresindeyiz. Sadece benliğimize yönelik hep banacı mıyız?, yoksa topluluğun içindeki haykırışlara ses verebiliyor muyuz? İnsan insana bu kadar lazımken, bir birimizin yaralarına merhem olmamız lazımken, bizler yolda yürürken bir birimizi görmemezlikten geliyoruz. Kafamızı çeviriyoruz. Şu kısacık hayatta aynı gönlü paylaşmakta ne var oysaki. Aynı gönlü paylaşmak, aynı dili konuşmaktan evladır diyor Hz. Mevlana…Gönül nerde, sevgi nerde, muhabbet nerde….Samimiyet nerde…
Belki şikayet ettiğimiz hayat belki de başka kişinin hayalidir. Bu zor hayatı efor sarf etmeden birbirimize kolaylaştırabiliriz. Küçük bir gülümse, ve bir iki tatlı sözle; kaç kişinin duası alınır kim bilir. Bu zor zamanlarda hepimiz birbirimize destek olabilirsek, duyabilirsek, empati yapabilirsek belki daha katlanır olur yaşamak.. Hayat çok kısa. Bu dünyayı iyilik kurtaracak.. Sevgiyle kalın
