Kişinin kemali kelamından belli olurmuş. İnsan ne düşündüğünü, kalbinde ne taşıdığını sözleriyle açığa vururmuş. E buralarda biraz iç dünyamızın aynası söylemiştim sanırım yazmasaydım çatlardım.
Sevgi zamanın acımasızlığına direnen tek güçtür diye bir söz okudum. Zamanın unuttuğu yerde sevgi bizi hatırlar diyordu.
Asla ayrıcalık tanımıyor zaman , bugün çok eski bir hocamın yüzüne bakarken hissettim. O söyledi zamanın vicdanı olmadığını. Acımasız demiyor da vicdanı yok diyordu. Onun yaş almış olması büyüdüğümü hatırlattı. Doğum günümdü geçtiğimiz hafta. Geçen seneki Şule’yi özlediğimi hissettim şimdi daha güçlü olmama rağmen. Güçlü olmakta iyi değilmiş bazen. Bu kızla hiç alakası yoktu. İçimde büyümeyen o küçük kızın işi zaten hep bunlar. Zamanın vicdanı yok geçen gün geçtiğim sokaktan anladım, yorgun babamın dizinden, annemin yüzünden, sevinçlerimin eksikliğinden anladım. Hislerimden , yaşlanmış dedemden, büyümüş yeğenimden, en yakın kız arkadaşlarımın hüznünden anladım. Eski klasörlerimdeki anılarımı görünce anımsadım. Kimseye ayrıcalık tanınmadığını. Hiç gitmez dediklerimin gittiğini hatırladım. Ettiğim duaların değişmesinden anladım. Duygusuz bir nehir gibi akıyor zaman.
***
‘’Çok eski dostumu anımsadım adına güzellikler diliyorum. Aynı yoldan yürümüyorum mesela artık o yola da kızmıyorum. Çayı şekersiz ve soğutarak içiyorum. Kahveyi daha çok seviyorum ve hatta yalnız da içebiliyorum. Anı daha çok yaşıyorum. Sevildiğim yerin kıymetini daha iyi biliyorum. Sabrıma hayranım buna nasıl dayandın dediğim şeylere kendim dayanıyorum. Susabiliyorum, derin derin susuyorum. Konuştuklarıma çok pişman olmuştum çünkü zamanında. Bilmeseler de olur diyebiliyorum. Bildiklerinde daha iyisi olmadı hiç ‘’
***
Şöyle oluyormuş zaman geçince bir yerde okumuştum ;
Bulduğunuz gibi olmaz bazen bildiğiniz gibi hiç…
