Sevgim bana, sevginin bana ait olmadığını, beni sevgiyle yaratanın bana armağanı olduğunu hatırlatıyor. Aşk buysa ben gerçekten âşık oldum. Ey, yaradanın armağan ettiği güzel can, cânân! Böyle sevmeme izin verdiği için teşekkür ederim.
- Aşk nedir?
- İnsan hayatında kaç kere âşık olur?
- Fedakârlık mı?
- Her şeyden vazgeçmek mi?
- Sevdiğinin yanında olması mı?
- Karşılıklı mı yoksa karşılıksız mı anlamlı?
Ya da belki de sormam gereken doğru soru “Gerçekten, bir defa da olsa âşık oldum mu?”
Son sorudan başlayayım cevap vermeye, kendimce…
Gerçekten âşık oldum mu bilmiyorum ama bunu yaşadığımı düşündüğüm biran olduğunu anımsıyorum.
Hiçbir zaman yanımda olması için ek bir çaba göstermedim çünkü yanında olmasam bile mutlu olduğunu biliyordum. Onun mutluluğunu riske atacak herhangi bir eylemde bulunmadım. Vereceğim ek çaba onu mutsuz edebilirdi. Belki ona hiç kimse bunu söylemedi bilmiyorum ama çok güzel gülüyordu. Uzaktan da olsa o gülüşü izlemek bana, tarif edilemez o mutluluğu sonuna kadar yaşatıyor ve kalbimin attığını hissediyordum.
Onun başına üşüşüp, rahatsız etmek yerine kendi hayatımı güzelleştirmek için çabaladım. Bu hayat benim evim. Olur ya hani bir gün bir bakarım çat kapı “Ben geldim!” deyip gelivermiş. Kapıda kalmasın. Evimin en güzel köşesinde, büyüttüğüm güzel çiçeklerimin yanında ağırlayayım. Dışarıda karanlık görmüştür belki içini biraz olsun aydınlatabileyim. Hem evimi öyle dağınık görmesin. Temiz olsun. Tertemiz ve her şey yerli yerinde. Güzelleştireyim bu evim olan hayatımı.
Bir bakıma ona olan bu gizli sevdam hayatımı iyileştirmeme yardımcı oluyor. Bir Anka kuşu misali içten içe kalbimin yandığını biliyorum, biliyorum ve her yanışında yeniden doğup, daha iyi biri olabilmek adına kanat çırpıyorum.
Ona olan bu gizli sevdam beşeriyetten, ilahi aşkı hatırlatıyor.
Sevgim ne ona ne de bana zarar vermiyor çünkü ikimiz için fedakârlık yapıyorum.
Sevgim, her şeyden vazgeçmemi değil aksine hayata tutunmamı sağlıyor.
Sevgim, yanımda olmasa da devam ediyor. Öylece uzaktan, seyrine dalsam bile…
Sevgim, ondan bir karşılık beklemiyor. Hem de hiç. Ha illa bir karşılık bekliyorsa gerçekten tebessüm edip, mutlu olmasını bekliyor, her nerede olursa olsun hep mutlu olmasını diliyor.
Sevgim bana, sevgiyi yaratanı hatırlatıyor.
Sevgim bana, asıl sevginin yaratana ait olduğunu hatırlatıyor.
Sevgim bana, sevginin bana ait olmadığını, beni sevgiyle yaratanın bana armağanı olduğunu hatırlatıyor.
Evet, aşk buysa ben gerçekten âşık oldum.
Ey, yaradanın armağan ettiği en güzel can, cânân!
Böyle sevmeme izin verdiği için teşekkür ederim.
