Aslında vedalarda güzeldir, güzel yapıldığında. Ne de güzel demiş Dostoyevski “İki insan birbirini en çok ayrılmak üzereyken tanır”.
Hayatınızdaki ayrılıklara saygı gösterin ve veda etmesini bilin Hoşçakalın..
Sanmıştık ki ikimiz
Yeryüzünde ancak
Birbirimiz için varız.
İkimiz sanmıştık ki
Tek kişilik bir yalnızlığa bile rahatça sığarız
Atilla İlhan‘ın şiiri ile başlamak isterim. Bütün insanların ortak noktasıdır “veda” Kimi gözünün içine bakar vedalaşırken, kimi sarılır kimi bir mesaj atar kimi ise içten veda eder ve tek kelime etmez yada sekiz kelimeden oluşan “hoşçakal’a” sığdırıp gider.
En samimi vedaların otogarda olduğunu bir durup bakınca anladım. Orada otobüse yarım saat kala elimde bir kahveyle insanları izlerken daha net gördüm. Kimileri bu vedayı büyük hayalleri için yaptı. O çok çalışıp kazandığı okul için veda etti ailesine. Kimi uğruna canını vereceği vatan borcu için. Kimi ise yeni hayat kurmak için yaptı. Amaçlar farklı ama eylem aynı. Koskocaman bir “VEDA” .
Ben ise orda en çok boğazda düğümlenen yutkunsan bile geçmeyen ve o sırada gözlerinden pütür pütür damlalar akan veda da kaldım. En zorudur belki de sevgiliye veda. Bazı vedalar anlatılmaz. O an, ne zamanın geldiğinin farkındasındır nede muavinin seslenişinin. Acelen olduğunda otobüsün hemen kalkmasında ki isteğin yoktur . On bire almışsan bileti on ikide kalksın istersin yada hiç kalkmasın.
O kadar cümle vardır ki aslında söylenecek ama hiç bir şey söyleyemez olur sadece içinden konuşursun ” Bırakıp gittiğimiz her neyse ona adamış tüm parçalarımız onla kalır” Artık söylenmemiş cümlelere mecburi noktalar koyup adımlarını zorda olsa ileri götürme vaktidir. Çünkü bir insanın bir insana sonsuza denk vedası nasıl kolay olur ki? Hayaller gider, birikmiş olanlar kalır kafanda.
Şimdi ise sadece el sallamak kalıyor geriye, belki bir yılına belki de yıllarına veda etme vakti. Artık senin için seçmiş olduğun yere oturur ve derin bir nefes alırsın, belki de son bir kez bakarsın o karanlıkta vedana. Çevren de insanların olduğunu yeni yeni görmeye başladığın an farkına varırsın bir daha hiç bir şeyin eskisi gibi olmayacağını.
Çünkü alışsan bile azı vedalar unutulmaz. Aslında vedalar da güzeldir, güzel yapıldığında. Ne de güzel demiş Dostoyevski “iki insan birbirini en çok ayrılmak üzereyken tanır”.
Vedalar zordur ama güzel olmalı kolay olsaydı eğer Atilla İlhan vedasını şiirlere dökmezdi… Hayatınızdaki ayrılıklara saygı gösterin ve veda etmesini bilin Hoşça kalın.
