Didem Özen depremde annesini kaybeden çocuklar ve Ayda bebeğe ithafen yazdı. Umuttun annem.
Umuttun annem
Ülkemin bir ucundan diğer ucuna
Yıkık viran evler
Molozların arasında
Çaresiz bekleyen bebeler
Yüreği yaralı anneler
Kaybolan, dağılan aileler
Yetmezmiş mi gibi yıkıp geçirdiğin
Üstüne birde soğuk günler
Hep mi kışa denk gelir bu zor, acılı günler
Çok soğuk üşüyorum, birazda karnım aç
Üzerimde bir ağırlık kıpırdayamıyorum
Vücudumu da hissetmiyor artık
Bir ara nefesini duyar gibiydim
İçimi ısıtan, bana ninni söyleyen
Sessizliğin kulaklarımda beni çıldırttığında
Yalnızlığımda ki o titrek ses
İçimi ısıtıyordu ağzında ki nefes
Uyudum saatlerce senin sıcaklığında
Rüyamda seni gördüm annem
Ağır ağır süzülüp gidiyordun
Sanki çok uzaklara
Beni bırakma !canım acıyor ,
Çok korkuyorum annem
Bu sessizlik karanlığın içinde ki
Çaresiz, umutla bekleyiş
Beni de al götür yalnız bırakma annem
Günler sonra uyandım bir ses!
Bir ses! beni çağırıyor, sen sandım
Uzattım, tuttum o eli sımsıkı
Tozlu bulutlar sardı etrafımı
Canım acıyor kıpırdayamıyorum
Korkuyorum, korkma diyor
Elini uzatıyor tut diyor
Ve yavaş yavaş sessizliğin yerini
Bir uğultu kaplıyordu
Kirpiklerimde bir ağırlık
Göz kapaklarımın arasından
Sızan ışığı görür gibiydim
Bakmak istiyordum
Açamıyordum yorgun gözlerimi
Kamaşıyordu adeta
Kurtuluyordum , çıkıyordum
Bu zifiri karanlıktan
Her çıkış beni senden
Biraz daha uzaklaştırıyordu
Nerden bilebilirdim ki annem
Belki de çıkmak istemezdim
O dipsiz kuyudan sensiz
Sonsuza dek kalmak isterdim
Seni görürüm umudu olmasaydı içimde annem
