Bugün size umuttan bahsedeceğim. Umut olmazsa ne olur diye bir düşünelim hep birlikte.. Ne dersiniz? Umut olmazsa olur mu?
Bence olmaz. Çünkü insanı hayatta tutan şey umutlarıdır bana göre.
Kendimden örnek vereyim ciddi sağlık sorunlarım vardı ve çok şükür hepsi geçti gitti. Ama bu süreçte içimde hep bir umut vardı “Bitecek, geçecek, gidecek ve sen yine iyi olacaksın” dedim kendi kendime. “ Yine okuluna döneceksin yine arkadaşlarınla birlikte olacaksın ve en önemlisi yine yürüyebileceksin.” En büyük motivasyonum umutlarım oldu.
Hatta sizlere şöyle anlatayım. Sene 1990.. Beyin kanamasına bağlı beyin felci olmuştum ve MR için sıra beklerken babamın dizlerinde uyuyakalmışım. Rüyamda bir deniz gördüm dostlar, ama öyle bir deniz ki uçsuz bucaksız, masmavi, berrak, güneş ışıkları üstünde dans ediyor adeta, ve ben o denizde yüzüyordum hem de çok mutlu bir şekilde. Sanki rüyamla bütünleşmiştim size o kadar söyleyeyim. Ve MR için sıram gelip uyandığımda yüzümde bir tebessümle babacığıma “Hangi denize geldik?” diye sormuştum.
İşte o zaman anladım ki benim için umut hep vardı ve onu kaybetmemem lazımdı. İşte o zaman kendime “Kızım sakın pes etme. Bugün olmazsa yarın yarın olmazsa öbür gün illa ki bir gün her şey yoluna girecek sen yeter ki vazgeçme” dedim ve çok şükür dediğim gibi de oldu ben yatalak bir şekilde ayrıldığım memleketime mavi gözlü zeytin kokulu aşkım İzmir’ime yürüyerek geri döndüm.
Bana ilkokulu bile bitiremez demişti doktorlarım. Hepsinin gözünün içine baka baka “Beni başkalarıyla karıştırmayın” dedim. “Her şeye rağmen benim umutlarım var hayallerim var ve siz dahil kimse beni bunlardan vazgeçmiş bir şekilde göremeyeceksiniz” dedim. Sonuçta yine ben kazandım dostlar yine umut ve hayaller kazandı ve ben hem iki üniversite bitirdim hem de şu an çok sevdiğim bir işim var.
O yüzden diyorum ki dostlar sakın umudunuzu kaybetmeyin.” Haa çok mu kolay sanıyorsun?” diyebilirsiniz haklısınız hiç kolay değil ama denemeye değer. “Sen hiç mi tökezlemiyorsun? Hiç mi düşmüyorsun?” diye sorabilirsiniz. Evet bende tökezliyorum bende düşüyorum ama içimden bir ses “Hadi bakalım toparlan, ayağa kalk “ diyor. Ve ben bugüne kadar beni hiç yanıltmayan o sese teşekkür ederek ve bu gücü bana veren Allah’a şükrederek yaşamımı sürdürmeye bir yerinden hayata tutunup devam etmeye çalışıyorum.
Sizlere de naçizane tavsiyem budur. Unutmayın dostlar “Bugün olmazsa yarın yarın olmazsa öbür gün ama illa bir gün..”
