Her yıl 10 Kasım geldiğinde, takvimler adeta aynı saatte sabitlenir; saat 09:05’te hayat yavaşlar, sirenler çalar ve içimizde derin bir sessizlik başlar
Çoğumuz için bu an, büyük bir özlemin, kaybetmenin getirdiği hüzünlü bir duruştur. Oysa Mustafa Kemal Atatürk, sadece arkasından yas tutulacak, heykelleri önünde başlar önünde eğilenecek bir lider değildir. O; zamanın tozlu raflarına kaldırılamayacak kadar canlı bir fikir, bir yaşam felsefesi ve en önemlisi “insan” kalabilmenin en asil pusulasıdır.
Asıl mesele, saat 09:05’te iki dakika saygı duruşunda bulunmak değil; yılın diğer 365 gününde, onun bize emanet ettiği değerleri zihnimizde ve kalbimizde diri tutmaktır. Çünkü Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet, yalnızca taştan binalar, kâğıt üstünde yasalar ya da ezberlenmiş sloganlar değildir; o, aklın ve bilimin rehberliğinde erdemli insan olabilme iradesidir.
Bugün çocuklarımıza ve gençlerimize baktığımızda, sırtlarındaki ağır çanta yüklerinden çok, ruhlarındaki yalnızlığı ve yön arayışını görüyoruz. Teknoloji çağında bilgiye ulaşmak bir tık kadar kolayken, “iyi insan” olmanın, adil kalmanın, ahlakı merkeze koymanın mücadelesi her geçen gün zorlaşıyor. İşte tam da bu yüzden, Atatürk’ün değerlerine sahip çıkmak; bugünün karmaşasında kaybolmamak için tutunabileceğimiz en sağlam daldır.
Atatürk, hayatı boyunca en büyük güvencesini milletine, özellikle de gençliğe bağlamıştır. “Beni görmek demek, mutlaka yüzümü görmek demek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız, bu yeterlidir” derken aslında bize bir nasihat değil, bir sorumluluk bırakmıştır. O sorumluluk; düşünmekten korkmamak, sorgulamak, bilimi rehber edinmek, çalışkanlığı bir karakter meselesi haline getirmek ve en önemlisi bu ülkenin her bir ferdine sevgiyle ve adaletle yaklaşmaktır.
Değerlerimize sahip çıkmak, geçmişe nostaljik bir özlemle bağlanmak demek değildir. Değerlerimize sahip çıkmak; dürüstlüğü elden bırakmamak, hak yememek, üreten, faydalı olan, eleştiren ama yapıcı olan bireyler olmaktır. Bir öğretmenin sınıfa girerken çocukların gözündeki ışığı yakabilmesi, bir gencin bilime sarılması, bir vatandaşın komşusuna tebessüm etmesi; kısacası insanî olanı koruma çabasının kendisidir Atatürkçülük.
Bugün, sarı saçlı mavi gözlü bir devin ebediyete intikal edişinin yıl dönümünde, kendimize şu soruyu sormalıyız: Biz onun bize bıraktığı mirası sadece koruyor muyuz, yoksa onu daha da ileriye taşıyacak vicdani cesarete sahip miyiz?
Atatürk’ün hatırası; gözyaşlarıyla değil, onun gibi “fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür” nesiller yetiştirerek, insanlığı ve bu vatanı gururla kucaklayarak yaşatılır. 10 Kasım bir bitiş değil; her sabah yeniden doğan bir bilinçtir.
Saygı ve minnetle değil, yalnızca özlemle değil; bıraktığı ışığı bugünün karanlıklarına taşımaya söz vererek… Ruhu şad, fikirleri rehberimiz olsun.
