Ruhumuzu çürüten duygu karamsarlık duygusu kötü bir his biliyorum. Pençesinden kurtulmak kolay değil bunu da biliyorum.
Yazıya dökerken bile rahatsızlık duyduğum bir duygu bu. Beni sıkan, üzen, kötü bir his. Seni de sıkıyor biliyorum. Yarından hep bir şeyler beklemek. An’dan memnun kalamamak. Ve dahi azıcık mutlu anlarında bile buruk gülümsemek. Bu hissi iyi bilirim. Çözümü nedir? Bilemem, ben psikoloji okumadım ya da deneyimsel tecrübelerle başa çıkamadım. En iyisi yaşamak, dedim. Yaşadım.
Oluruna bile bırakmak bazen zor geldi hâlâ geliyor. Normal. Normal olduğunu bilince geçmiyor. Ne yaparsak geçecek onu çok iyi biliyoruz ama onu yapamıyoruz. Kara kazan içimizde kaynıyor ama onu savurup atamıyoruz. Siz de şunu çok duyuyor musunuz? “Aklın hep başka yerde.” Nerede benim aklım? Alın getirin, koyun yerine, ben yoruldum, diyemiyoruz.
Umutsuzluk bence bir an önce bavulunu toplayıp bizi terk etmeli. Yoksa bu karamsarlık duygusu ruhumuzu ele geçirip onu içten içe çürütecek. Karamsarlık kötü bir his biliyorum. Pençesinden kurtulmak kolay değil bunu da biliyorum. Ama sanırım bununla ilgili size naçizane ufak tavsiyeler verebilirim. Bu duygunun en âlâsını yaşadım ama başa çıkmak adına da aşağıdaki maddeleri elimden geldiğince yapmaya çalıştım. Hepsi kendimi daha iyi hissetmemi sağladı.
Bende işe yarayan bu tavsiyeler belki sizde işe yaramayabilir. Olsun, deneyelim.
• Yürüyüş. Müziksiz. Tefekkür ederek yürümek.
• Sevdiğimiz ama küs olduğumuz insanlara hediye almak.
• Maneviyatımızı geliştirmek adına adımlar atmak.
• Ertelememek.
• Yapmaktan keyif alacağın hobiler edinmek.
• Yazmak. Bunu atlamayın. Kafanızdaki karmaşayı kağıda dökmek sizi rahatlatır.
• Sizin dışınızdaki olaylara üzülmeyi ve mücadele etmeyi bırakmak.
• Yardım istemek.
• Kendinize şefkatli davranmak.
• Hayal kurmak. Çünkü büyüdükçe azalıyor, biliyorum.
• İyi düşünmek. Hep sahip olduğunuz güzellikleri aklınıza getirmek ve olumsuz duygular istila etmeden onları korumak.
