Zihinsel bir yolculukta dolaşan bir narsistim ben. Her satırı yazdıkça, kelimeler arasında kaybolup gizemli bir evren yaratıyorum.
Yazdıkça kendimi yüceltiyor, yarattığım karakterleri tanrısal bir güçle donatıyorum. Fakat bir noktada farkına vardım ki, bu yolculuk gerçekliğin sınırlarını aşıyor ve eserlerim tuhaf bir çehreye bürünüyor. İnsanlara sunarken, yaşadığım duyguları, içsel yolculuğumu anlamıyorlar. Gözlerimdeki bu güç, insanlığımdan çalmaya başlıyor, adım adım gerçeklikten uzaklaşıyorum. İnsanı insan yapan duygulardan bile mahrum kalmış, aciz bir köpekten farkım yoktu. Bu gerçeği kabullenmek, yazdıklarım okuyanları garip hissettirse bile, içlerinde bir haz uyandırıyordu. Çünkü her biri, kendi evreninde tanrısal bir varlık olarak görüyordu kendini. Belki saçmalıyorum, belki de gerçek bu. Ancak sana yazdığım bu satırları, boş ve bağnaz zannetme.
Her geçen gün, kendi insanlığımı yitiriyorum. Göğsümde yanan ateş daha da harlanıyor ve ben, insanlığımı kaybetme eşiğindeyim. Son çare olarak sana yazmayı düşündüm, Ruth. Tek umudum sensin çünkü sen, saflığın ve sevginin temsilcisi olan üstün bir insansın. Ben ise, sokaklara mahkûm edilmiş, sıradan bir ölümlüyüm. Sen ise ölümsüzsün… Kalem elimde titriyor, yazdıklarımın ardında gizlenen yüzü görmek istemiyorum. Tiksinti ve utanç içinde boğuluyorum. Ellerim titriyor, kalemi kendiliğinden kavrayıp sayfaya saplanıyor. Ne zaman bu mektubun sana ulaşacağını bilmiyorum. Eğer çok geç kalırsam, artık senin tanıdığın bir insan olmayacağımı bilmelisin. Dünya evi duygularıma boyun eğiyor, sanki ruhumla iblis arasında bir anlaşma yapmış gibi hissediyorum.
Kötülük beni sarmalıyor, içimdeki ışık giderek soluyor. Kaybolmuş hissediyorum, karanlığın çekimine kapılıyorum. Umutsuzlukla boğuşurken, içimde bir yerlerde bir umut ışığı parlıyor. Bu mektubun umut dolu kelimeleri, belki de son çırpınışlarım. Kaderim ne olursa olsun, beni bulamayacaklar. Ama sen, belki de bu kelimelerle beni yeniden hatırlayabilirsin. Işığımı görebilirsin. Gücümü, umudumu kaybetmeden önce seninle paylaşmak istedim. Çünkü sen, hayatta kalan son umudumsun.
