Öğretmeni öğretmen yapan da bir öğretmendir… Taare Zameen Par (Yerdeki Yıldızlar) filmini izlediniz mi? Cevabınız “Evet” ise film ile empati kurmanızı öneriyorum ama izlemeyen okurlarımız için kendi gözümden filmi bir özet geçeyim sizlere.
Filmde Ishaan disleksi hastası bir çocuk ve diğer arkadaşlarına göre okuldaki derslerinde başarısız, içine kapanık bir çocuk. Arkadaşları, öğretmenleri ve hatta ailesi tarafından dışlanıyor. Tabir-i Caizse Ishaan’ın değerini fark edebilecek bir kuyumcuyu filmin belirli yerine kadar görmüyoruz.
Gel zaman git zaman işlerin sarpa sardığı bir zaman diliminde Ishaan gibi bir cevheri fark edebilecek bir kuyumcu görüyoruz filmde. Bu kuyumcu, Ishaan’ın yeni öğretmeni ve Ishaan’ın her ne kadar okuldaki derslerde başarısızlığını görse de geniş bir hayal gücünün ve resim yeteneğinin olduğunu fark ediyor. Arkadaşlarından ayırmadan, yeteneğini Ishaan’a da keşfettirerek aslında itilip kakılsa da değerli olduğunu yani altının çamura düşmesiyle değerinin kaybolmayacağını gösteriyor. Yeteneğini fark eden Ishaan, hastalığına rağmen özgüvenli bir çocuk oluyor ve öğretmenine minnet duyuyor.
Şimdi empati kurmanızı istiyorum.
Ishaan gibi hastalığınız olsa da olmasa da farkında olmadığınız bir yetenek var. Ben, örnek olarak yazı yazmayı vereyim sizler bunu resim çizmek, şarkı söylemek gibi çoğaltabilirsiniz. Farz edelim ki çok güzel yazılar yazıyorsunuz. Bu yazılarınızı, cesaret gösterip bir öğretmeninizle paylaşıyorsunuz. O öğretmeniniz, yazılarınızı beğenmiyor ve olumsuz eleştirilerle sizin cesaretinizi kırıyor. Ne yapardınız?
Başımdan geçen bir olayla örneklendirmek istiyorum. İlkokulda 5. Sınıfa kadar yazı yazdım ama bunlar profesyonel yazılar değildi tabii ki. Canım sıkıldıkça ya kitap okurdum ya da yazı yazardım. İlkokul öğretmenim bunu fark etti ve hayal gücümün genişliğinden anneme bahsetti, yazı yazmayı asla bırakmamamı söyledi. Ortaokula geldiğimde, Türkçe öğretmenime yazılarımı gösterdiğimde “Sen yazma. Yazdıklarının hepsi çöp. Ne o? Kitap çıkartmak gibi bir hayalin mi vardı? Hiç öyle bir hayale kapılma. “demişti. Ogün o kadar çok ağlamıştım ki o günden sonra 6. Sınıftan lise son sınıfa kadar yazı yazmayı bırakmıştım. Günlüklerimin hepsini parçalayıp atmıştım.
Lise son sınıfa geldiğimde bir cesaretle kendime bir defter alıp günlük tutmaya başladım ancak yazdıklarımı kimseye okutmadım, kendim okudum. Üniversite okuduğum dönem bir hocam defterimin kenarına karaladığım basit dörtlükleri fark etti ve yazı yazmaya teşvik etti. Bu cesaretle daha çok yazıp bu defa başka hocaların da fikirlerini aldım. Hiçbirinden olumsuz karşılık almadım. İlerleyen süreçlerde de kitap çıkarttım vs.
Şimdi ilkokulda, ortaokulda yaşadıklarımla üniversitede yaşadıklarım arasında fark şu;
İlkokulda öğretmenim beni onaylayınca rehavete kapıldım ve çizgimin üstüne geçiş yapamadım. Ortaokula geldiğimde rehavetin etkisiyle aynı çizgide devam ettim ve olumsuz eleştirilerle hezimete uğradım. Bu hezimeti kaldıramadım ve yazı yazmayı bıraktım. Aslında iki öğretmenim de beni çizgimin üstüne geçmeye teşvik etti ancak biri yıkıcı olmayan bir yolu seçerek zaten hali hazırda olan tuğlaları merdiven yapmamı isterken diğeri ise yıkıcı olan yolu seçerek her şeye sıfırdan başlamam için bir vesile oldu. İyi ki de oldu.
Fark ettiniz mi? Bilmiyorum ancak benim hayatımda öğretmenlerim ciddi rol oynadılar. Ailemden sonra en çok öğretmenlerimle yaşadım iyi ve kötü birçok olayı. Hep söylerim yine söyleyeceğim “öğretmeni öğretmen yapan da bir öğretmendir.” Ben, resmi bir kurumda öğretmen değilim ancak öğretmenlerim vesilesi ile hayatıma yön verdim. Öğretmenlerim vesilesi ile yeteneklerimi keşfettim. Bir epilepsi ve bipolar bozukluğu hastası olarak hastalığımla beraber hayat mücadelemi vermeyi ve istediğim mesleği yapmayı yine öğretmenlerimden öğrendim. Kendi hayatımın öğretmeni oldum. Tıpkı yukarıdaki iki fotoğrafta olduğu gibi. O fotoğrafta tek bir öğretmen ve tek bir öğrenci var ancak ben, o iki fotoğrafta milyonlarca öğretmen ve milyonlarca öğrenci görüyorum. Rabbim yollarını daima açık eylesin.
Tüm Ishaan ve tüm öğretmenlerine, ustadlarıma, ustalarıma saygı ve hürmetlerimle.. Öğretmenler gününüz kutlu olsun.
