Hayatım boyunca insan özelliklerini hep izledim ve inceledim. İnsanların nefis düşmanı özelliklerinden biri olan kibir hakkında sohbet etmek istiyorum.
Ben bir uzman değilim sadece gözüme en çok batan bir özellik olan kibirlenmek üzerine konuşmak istiyorum. Kibirli bir insanın çevresine bakışını, kendi üstünlüğünü, eğer maddi gücü ve olanakları var ise insanların gözüne nasıl soktuğuna çoğu kez şahit olmuşumdur.
İnsanoğlu nefsi bir varlık, ruh ister aç gözlüyüz hep daha iyisiniz isteriz. Gözümüz çoğu zaman doymaz. Nefis terbiyesinde kendimde denediğim “elindekilerle şükür et çevrene bir bak sende olanlara bak, olmayanlarda gör” felsefesi idi. Kendi nefsini terbiye etmek zordur. Sürekli kendini geliştirmek öğrenmek gerekir. Çoğu kez çok gezdim çevremi inceledim.
Baktığımda çok örneklerini gördüm. Çöpten kutu karton toplayan toplayıcılar, soğukta ayakkabı boyayanlar, camiden kalkan bir cenaze, kapı önü yapılan dedikodular, dolu bir halk otobüsü, yanından geçen son model bir otomobil. Aynı karede farklı hayatlar faklı örnekleri görebiliyorduk.
Hep daha iyisini yaşayanlarda daha fazla istemek azı bulanlarda şükretmek davranışı daha fazla idi. Tarihe baktığımızda kendini ilah ilan eden kibirli kral Nemrut’u kim unutabilirdi. Zenginlik güç kişide gurur okşar bununla beslenir eski iyi özelliklerini de kaybetmeye başlar zalim olur kibir ve gurur onun esiri olmuştur. Dünya imtihanı ağır geçer sonu bir felaket ile biter.
Kibirli insan kendini farklı görür. Görünüşü ile kendini diğer insanlar üstün görür ve egosunu besler. Boşuna dememişler ne ekersen onu biçersin kibirsiz merhamet dolu yürekler dilerim
