Müzik sustuğunda.. Herkese merhaba. Bugün uzun süredir sürekli olarak sudan sebeplerle iptal edilen konserler ve festivaller hakkında yazacağım.
Uzun zamandır bunu düşünüyorum. Ama artık bütün bu olanlardan o kadar sıkıldım ki hiçbir şey yapmak gelmiyordu içimden. İçimde sorumluluk hissettiğim için buradayım. Yetkililerin almadığı sorumluluğu yine aldım geldim. Hep böyle tatsız nedenlerle yazıyorum ama başka türlüsü artık güç geliyor.
Pandemi döneminde 12’den sonra müzik yasaklandı. Herhalde virüs 12-8 vardiyası yapıyordu. Virüs siyasetten hoşlanmazdı. Kongrelere katılmazdı. Genç ruhluydu. Bu son 4 ayda da tam 14 tane konser ve festival iptal edildi. Gerekçeleri iptal edilmesinden de mantıksızdı.
Şimdi hayal etmenizi istiyorum. Kulaklığınızı takıp en sevdiğiniz şarkıyı dinliyorsunuz. Sokağın, şehrin, ülkenin, insanların tüm bağırış çağırışları susuyor. Bir kaçış yolu buluyorsunuz. Şu çirkin dünyayı güzelleştirsin diye bir şeye tutunuyorsunuz. Sözcüksüz notaları hayat verecek kadar güçlü buluyorsunuz. Hangi dilde olduğunu önemsemiyorsunuz. Sadece farklı bir yerdesiniz gibi geliyor. Sokağın gri sesinden ayrılıyorsunuz. Ve bunun nasıl bir güç olduğunu fark ediyorsunuz. Sırf bir şeyler yasaklandı diye bu gücün azalmayacağını aksine artacağını anlıyorsunuz.
Ama şunu çok merak ediyorum. Böyle güçlü bir dalı ,belki de kökü, zayıflatmak, kırmak için neden bu kadar uğraşılıyor? Neden insanların, gençlerin mutsuz olması için böyle çok uğraşılıyor? Neden sürekli yalan söyleniyor? Neden din kişisel çıkarlara böyle rahat rahat alet edilebiliyor? Zaten ekonomiydi, okuldu, sınavdı falan derken gençlere bir nefes boşluğu kalmışken onu da ellerinden alınmasına üzülmüyor musunuz?
Şimdi yeniden hayal etmenizi istiyorum. Müzik sustuğunda. Sokağın sesi geri dönüp büyü bozulduğunda hissettiklerinizi düşünün. Bugün grubunuzun isminin nerenin ağacı olduğuna kadar karışanlar eğer sınırlar doğru koyulmazsa yarın kulaklığınızdaki şarkıya da karışabilir. İyi ve güzel her şeyi mahvetmek gibi huyları olan insanlarla beraber yaşıyoruz. Büyüyü bozmaya çalışabilirler. Bugün kimsenin sesi çıkmazsa yarın daha cesur olurlar. O yüzden susmayalım istiyorum ben. Her bağırdıklarında inadına müziğin sesini açalım.
Kopardıkları çiçekler yerine çiçek açalım. Umutları saklayalım. Ne olur artık daha fazla zarar verilmesine izin vermeyelim. Daha fazla sınırları aşmalarına, herkesin hayatına müdahale etmelerine göz yummayalım. Ben istiyorum ki güzel şeyleri verdikleri nefesten bile uzağa götürelim. Çünkü daha fazla güzel şey kaybetmeye tahammülüm kalmadı. Daha fazla zarar görmeye gücüm kalmadı.
Umarım daha fazla yasaklama olmadan düze çıkarız. Daha güzel ve daha özgür günlerde buluşalım. Müziğiniz de hiç susmasın. Şimdilik hepiniz hoşça kalın.
